„Następnego dnia nikt się nie śmiał …”
Salon otworzył się o dziewiątej, jak każdego ranka. Zapach świeżej kawy, dźwięk klawiszy naciskał w pośpiechu, kilka zmęczonych żartów o meczu zeszłej nocy. Menedżerowie byli już w biurach, a doradcy handlowi zorganizowali swoje więzi w lustrze wejściowym. Wszystko wydawało się absolutnie banalne. Do otwarcia szklanych drzwi. Wstała spokojnie, z cichymi krokami. Proste niebieskie dżinsy, biała koszulka T, brak drogiej marki. Bez torby firmy, bez obcasów, bez drogich okularów. Nic, co „powinno” nosić kogoś, kto marzy o luksusowym samochodzie. – Co to jest? -Alex Mutted, najbardziej wokalny radnych.–na pewno został utracony. Może szuka czegoś używanego, -ionuț śmiał się. Z drugiej strony kobieta nie wydawała się utracona. Patrzył bezpośrednio na samochody, a nie na ludzi. Miała spokojny wyraz, ale w jej oczach było coś … trudno było opisać. Spokój, który nie wynikał z nieostrożności, ale z pewności. „Witaj”, powiedziała, zatrzymując się przed menedżerem. Cabriolet. Menedżer uśmiechnął się, ale nie z szacunkiem. Z wyższością. -Yeah, to edycja limitowana, nie została oficjalnie wprowadzona do sprzedaży. I szczerze … to nie jest dla wszystkich. – Jaką ma cenę? – zapytała tym samym spokojnym tonem. – Powiedzmy, że mamy bardziej dostępne modele. Spójrz, w pobliżu wejścia – wskazał na samochód o wysokiej cenie pisemnej „Oferta!”. Uśmiechnęła się krótko, podziękowała uprzejmie i wyszła. Szklane drzwi zamknęły się za nią. Żaden z radnych nic nie powiedział. Po prostu śmiali się krótko i minęli. Następnego ranka o 08:59, Phantom Rolls-Royce, błyszczący czarny, zatrzymał się dokładnie przed salonem. Drzwi otworzyły się powoli, a mężczyzna w idealnie dopasowanym garniturze upadł pierwszy. Otworzył tylne drzwi i od samochodu upadł … ona. Te same dżinsy. Ta sama biała koszula. Ale tym razem cisza była ogłuszająca. Wszyscy radni się zatrzymali. Alex prawie zrzucił kawę. Ionuț automatycznie wyciągnął krawat powyżej. „Dzień dobry”, powiedziała, uśmiechając się łatwo. – Przyszedłem kupić to niebieskie Cabrio. Przepraszam, że nie mam wczoraj „odpowiedniego stroju”. Dziś właśnie przyszedłem podpisać umowę. Mężczyzna z Rolls również wszedł do tyłu. Krótko przywitał menedżera: -Mr. Popescu, jestem prawnikiem damy. Mamy już przygotowany transfer bankowy. Dobrze byłoby szybko znaleźć dokumenty. Nikt nie powiedział słowa. Nie było nic do powiedzenia. Ci, którzy śmiali się wczoraj, dziś odważyli się patrzeć na nią w oku. W drodze do biura zatrzymała się na chwilę:-Wiesz … Szacunek nie dotyczy ubrań. Chodzi o ludzi. I o tym, jak je traktować. Zwłaszcza, gdy nie wiesz, kim jestem. Potem poszedł dalej. Spokój. Jako cicha burza, która właśnie rozebrała wszystkie ich uprzedzenia.