Serce mi zabiło mocniej, gdy go zobaczyłam. Nie widziałam go od prawie czterdziestu lat. To wciąż był on. Trochę siwy, z delikatnymi zmarszczkami na czole, ale z tym samym spokojnym spojrzeniem, które kiedyś pozbawiało mnie snu.
Rozpoznał mnie od razu. Powoli wstał i podszedł do mnie. — Maria… to ty? Głos mi zadrżał, gdy skinęłam głową. Jakby znowu miałam 17 lat.
Usiedliśmy obok siebie, niezręcznie, jak dwoje nastolatków, którzy nie wiedzą, co powiedzieć. Potem słowa zaczęły płynąć same. O życiu. O dzieciach. O tym, jak życie każdego z nas poprowadziło.
Sorin powiedział mi, że on też był żonaty, ale jego żona zmarła kilka lat temu. Został sam, z córką wyjechaną do București i z dużym, pustym domem w wiosce koło Bistrița.
— Wiesz, Maria… — powiedział pewnego razu, patrząc w dół — zawsze cię lubiłem. Poczłonkowało mnie, gdy poczułam wilgoć w oczach. — To dlaczego nic nie powiedziałeś? — zapytałam, prawie szeptem. — Byłem głupi. Myślałem, że jesteś szczęśliwa z Sandu. I bałem się coś zepsuć.
Wezwali nas do gabinetu. Założyli mi gips i kiedy wyszłam, Sorin czekał na mnie na korytarzu. — Odprowadzę cię do domu — powiedział prosto.
W drodze uświadomiłam sobie, że rozmawiało mi się z nim łatwiej niż z moim mężem przez ostatnie dziesięć lat. Bez wyrzutów. Bez przytłaczających milczeń.
Po tamtym dniu rozmawiałam z nim dalej. Przez telefon. Potem spotkaliśmy się na kawę. Potem znowu. Bez pośpiechu, bez obietnic.
W domu Sandu był coraz bardziej zdystansowany. Nie byliśmy już dwojgiem, lecz dwoma obcymi pod tym samym dachem. Kiedy powiedziałam, że chcę się rozwieść, nie podniósł głosu. Głęboko westchnął. — Może już dawno czas, Maria — powiedział.
Dzieci były na początku w szoku. — W tym wieku? — Co ludzie powiedzą?
Ale z czasem zrozumieli. Zobaczyli we mnie więcej spokoju. Bardziej żywą.
Pewnej niedzieli Sorin zabrał mnie do mojej rodzinnej wioski. Przechadzaliśmy się starymi uliczkami, weszliśmy na szkolne podwórko, usiedliśmy na obdrapanej ławce. — Gdybym mógł cofnąć czas… — powiedział. — Nie możemy — odpowiedziałam. — Ale możemy przeżyć to, co nam zostało.
Nie przeprowadziliśmy się razem od razu. Każde z nas miało swój dom, swoje wspomnienia. Ale byliśmy razem. Chodziliśmy na targ, do kościoła, na wieczorne spacery, trzymając się za ręce, nie zważając na plotki.
W wieku 56 lat nauczyłam się czegoś, czego nie wiedziałam mając 17 lat: że szczęście nie przychodzi wtedy, kiedy powinno, lecz wtedy, gdy masz odwagę je przyjąć.
Rozwód nie był końcem. Był początkiem życia, które odkładałam przez czterdzieści lat.