– Nie mogę, Irina! Nie jesteś już dziewczyną, w której się zakochałem! Straciłeś urok, stałeś się kimś innym …
Słowa Vlada przecięły mi oddech. Byłem w naszej małej kuchni w mieszkaniu na czwartym piętrze, z zapachem spalonej kawy i deszczu bicia w oknie. Moje dłonie drżały na filiżance herbaty, a moje serce biło tak mocno, że pomyślałem, że złamie mi klatkę piersiową. Vlad, mężczyzna, którego kochałem ze szkoły średniej, ten, który rozśmieszył mnie łzami, był teraz przede mną z zimnymi oczami, jak dwa kawałki lodu. – Co masz na myśli? Wyszeptałem, próbując opanować moje łzy. -Patuj się na siebie! Przestań dbać o siebie, nic nie zwracasz uwagi. Mam dość życia z kimś, kto nawet się nie kocha! Czułem, że wszystko się wokół mnie upadło. Idealnie przypomniałem sobie dni szkoły średniej, kiedy byłem wesołą Iriną, zawsze z uśmiechem na ustach, zawsze podziwiałem. Miałem długie, rude włosy i cienką sylwetkę, która odwróciła się. Vlad był popularnym chłopcem, tym, który żartował i podbił dziewczyny. Znaleźliśmy się wśród zazdrosnych oczu naszych kolegów i myśleliśmy, że nic nas nie oddzieli. Ale życie nie jest jak w amerykańskich filmach. Po studiach zaczęliśmy pracować zarówno jako pedagog w przedszkolu w okolicy, w firmie IT. Stres, zmęczenie, brak pieniędzy … wszyscy zgromadzili się nad nami. Zacząłem zaniedbać, nie zdając sobie sprawy: jadłem w biegu, nie miałem czasu na sport ani mnie. Vlad zaczął wracać do domu później, zawsze zmęczony lub zdenerwowany. Pewnego wieczoru widziałem, jak pisze wiadomości przez telefon i uśmiecha się. Powiedział mi, że był tylko kolegą z pracy. Ale mój instynkt powiedział mi coś innego. Potem znalazłem rozmowy z Andreeą – jego blond kolegą, zawsze aranżowałem. Słodkie wiadomości, obietnice i ukryte spotkania. Kiedy zmierzyłem się z nim, wzruszył ramionami:
– Co chcesz, żebym zrobił? Znowu czuję się z nią żywy! Potem stopniowo czułem się jak. Poprosiliśmy go, aby został, aby spróbować naprawić coś, co między nami złamało się. Ale wyszedł, nie patrząc za siebie. Podążali za miesiącami samotności i wstydu. Mama zawsze mi mówiła:
-Plewij to, dziewczyno! To nie jest warte twoich łez! Ale nie mogłem o tym zapomnieć. Moi przyjaciele próbowali mnie zabrać do miasta, ale zawsze odmawiałem. Zamknąłem siebie i zacząłem nienawidzić siebie za wszystko, co straciłem: młodość, piękno, miłość. Potem przyszedł dzień, w którym zdecydowałem, że muszę wstać. Zacząłem chodzić do psychologa-MRS. Lidia pomogła mi zobaczyć, że nie jestem winny wyborów Vlada. Zacząłem biec rano przez park, chociaż na początku ledwo mogłem oddychać po 10 minutach. Trochę straciłem, ale najważniejszą rzeczą – znów zacząłem czuć się żywy. W przedszkolu dzieci znów mnie rozśmieszyły. Pewnego dnia mała dziewczynka powiedziała mi pewnego dnia:
– Pani Irina, jesteś najpiękniejszy! Miej bajkowy uśmiech! Płakałem wtedy, ale nie smutek – ale ponieważ czułem, że to może być znowu. Minęło pięć lat od rozdziału Vlada. Tymczasem moja matka zachorowała i musiała przeprowadzić się z nią do kraju, w domu mojego dzieciństwa. Tam na nowo odkryłem pokój i radość z prostych rzeczy: zapach świeżej trawy, dźwięk świerszczy wieczorem, gorący chleb zabrany z piekarnika. W deszczowy jesienny dzień, kiedy poszedłem na rynek po warzywach dla mojej matki, zobaczyłem Vlada. Zmieniło się – miał siwe włosy w świątyniach i zmęczonych oczach. Podszedł nieśmiało:
– Irina … czy mogę z tobą porozmawiać? Poczułem węzeł w gardle, ale skinąłem głową. -Przepraszam za wszystko, co zrobiłem … Byłem głupcem. Andreea zostawiła mnie po dwóch latach. Nigdy nie znalazłem pokoju, który z tobą miałem. Patrzyłem na niego długo. Na pewno nie był już człowiekiem. Był tylko rannym mężczyzną, takim jak ja. – Vlad … Nie wiem, czy naprawdę mogę ci wybaczyć. Ale wiem, że wiele się o mnie nauczyłem po wyjściu. Uśmiechnął się smutno:
– Chciałbym tylko wiedzieć, że zawsze byłeś miłością mojego życia. Wyjechałem bez oglądania się za siebie. Nie odczuwam już gniewu ani nienawiści – po prostu dziwny pokój. Tej nocy powiedziałem mojej matce. – Widzieć? Przeszedłeś przez ogień i wyszedłeś silniejszy! Nie każdy ma to szczęście …
Teraz siedzę na werandzie domu i patrzę na zachód słońca nad wzgórzami. Myślę o wszystkich kobietach, które przechodzą zdradę i podobne cierpienie. Ile musimy stracić siebie, aby się znaleźć? A ile ran musimy się wyleczyć, zanim naprawdę wybaczymy?