Z tylnego pokoju pojawił się mężczyzna około czterdziestu lat, z brązowymi włosami i penetrującymi zielonymi oczami. Nosił nienaganną białą koszulę i czarny fartuch. Kiedy spojrzał na Marię, jej twarz odwróciła się na ułamek sekundy. – Witam, jestem właścicielem. Andrei Vasilescu, powiedział, studiując ją uważnie. Przyjdź do biura, aby omówić. Maria podążyła za nim łatwo, świadoma jego spojrzenia na jej spacerze. Biuro było małym, ale eleganckim pokojem ze starym fortepianem w kącie. Widząc instrument, jego serce zacisnęło się boleśnie. „Proszę, miej się” – powiedział mu Andrei, wskazując krzesło. Jak masz na imię? – Maria Ionescu. Mężczyzna przyznał. Patrzył na nią przez długi czas, a potem usiadł na krześle. – Maria Ionescu … pianistka? – zapytał drżącym głosem. Skinęła lekko, zawstydzona, że została rozpoznana w tej skromnej postawie. „Nie możesz” – wyszeptał. Widziałem, jak śpiewasz siedem lat temu w Atenaeum. Miałeś niezwykły talent! Wszyscy mówili o tobie o przyszłości wielkiej nadziei na rumuńskie pianino. Potem zniknąłeś. Maria przełknęła sucha, walcząc ze łzami. „Życie zmieniło się po wypadku” – powiedziała po prostu. „Przepraszam” – powiedział, patrząc na nią ze współczuciem. Ale nie mogę cię zatrudnić jako kobiety z służby. Serce Maryi upadło. Kolejne zamknięte drzwi. – Proszę, desperacko potrzebuję tej pracy. Moja babcia …
„Nie rozumiesz mnie” – Andrei przerywał ją delikatnie. Nie mogę cię zatrudnić jako kobiety z usług, ponieważ potrzebuję kogoś, kto grałby na pianinie. Maria pozostała otwartymi ustami, wyglądając niewierząc w Andrei, kiedy na fortepianie w kącie. – Ale … nie śpiewałem od lat. „Palce nigdy nie zapominają” – uśmiechnął się. W tej kawiarni otworzyłem go snem: być miejscem, w którym dobra muzyka towarzyszy rozmowom. Pianista, który miał się tu śpiewać, ogłosił wczoraj, że otrzymał ofertę za granicą. A teraz, jako cud, pojawiasz się. „Nie wiem, czy mogę” – wyszeptała Maria, przytłoczona sprzecznymi emocjami. – Spróbuj, proszę. Z niespokojnymi krokami Maria zbliżyła się do fortepianu. Pogładził klapy palcem, a potem usiadł. Zamknął oczy i po raz pierwszy od siedmiu lat zaczął śpiewać. Nuty sonaty księżyca Beethovena wypełniły pokój, niosąc ich cały ból, ale także całą nadzieję w jej duszy. Kiedy skończył, otworzył oczy. Andrei spojrzał na nią ze łzami na policzkach. – Czy wiesz, dlaczego otworzyłem tę kawiarnię? – zapytał powoli. Ponieważ siedem lat temu, po twoim koncercie, obiecałem, że pewnego dnia stworzę miejsce, w którym autentyczny talent zostanie doceniony. Nigdy nie wyobrażałem sobie, że to ty tu zaśpiewasz. Maria uśmiechnęła się we łzach, po raz pierwszy po wielu latach, że może jej życie nie zakończyło się w dniu wypadku. Może to był dopiero początek nowego rozdziału. Jeśli podobała Ci się ta historia, nie zapomnij rozpowszechniać jej ze znajomymi! Razem możemy kontynuować emocje i inspirację.