Maria zamarła, uważnie przyglądając się włosom dziewczynki. Pośród jej cienkich, jasnych loków coś błyszczało. Ostrożnie wyciągnęła palce i nagle oniemiała – to był mały złoty medalion, niemal ukryty wśród włosów.
Jego serce zaczęło bić szybciej. Ten medalion wydał mu się niezwykle znajomy. Maria drżącymi rękami delikatnie go chwyciła i przyjrzała mu się uważniej. Tak, nie mógł się mylić! Na odwrocie medalionu wygrawerowane zostało imię – „Elena”.
Oczy Marii napełniły się łzami. To był medalion, który zawsze nosiła jej młodsza siostra! Ale to było niemożliwe… Elena zniknęła piętnaście lat temu, kiedy była jeszcze dzieckiem. Jej rodzina nieustannie szukała, lecz bezskutecznie.
— Skąd masz ten medalion? – zapytała Maria drżącym głosem, delikatnie ściskając dłonie dziewczynki.
Dziecko spojrzało na nią szeroko otwartymi, przestraszonymi oczami.
— Nie wiem… Zawsze to miałam… Mama mówiła, że to jedyne, co mi zostało po moich prawdziwych rodzicach…
Maria poczuła, że trzęsą jej się nogi. Czy to było możliwe? Czy to może być jej zaginiona siostra?
Aby usunąć „wiszące brodawki i kurzajki” bez najmniejszego bólu, należy je pocierać…
Hałas i dzwonienie w głowie to początek udaru! Zanim garnek wybuchnie ci na głowie,