Panna młoda pozostała w wodzie przez chwilę bez ruchu.
Śmiech wokół niej wydawał się coraz bardziej odległy, jakby nie należał już do tego świata.
Potem powoli wstała.
Jej suknia była ciężka, oblepiała ciało, makijaż rozwiewał się, włosy zwisały mokrymi pasmami. Ale jej spojrzenie nie było już spojrzeniem zranionej kobiety.
Była spokojna.
Za spokojna.
Pan młody znów się uśmiechnął, ironicznie.
— Przestań dramatyzować… to tylko woda.
Nie odpowiedziała.
Powoli zebrała suknię, wspięła się na brzeg fontanny i zatrzymała przed nim.
Goście kontynuowali filmowanie, czekając na jakąś scenę, krzyk, cokolwiek.
Ale ona uniosła rękę.
— Chwileczkę — powiedziała cicho.
Poprosiła o mikrofon DJ-a.
W sali zapadła cisza.
Nawet muzyka ucichła.
Pan młody zaśmiał się krótko.
— Co teraz? Przemówienie?
Skinęła lekko głową.
— Tak.
Potem zwrócił się do wszystkich gości.
— Dziękuję za przybycie.
Po sali przeszedł szmer.
Pan młody zamrugał, zaniepokojony.
— Naprawdę? Teraz robisz numer?
Po raz pierwszy spojrzała na niego prosto w oczy.
— Nie. Teraz podejmuję decyzję.
Powoli zdjął obrączkę.
W sali zapadła całkowita cisza.
Położył obrączkę na krawędzi stołu, obok kieliszków do szampana.
— Jeśli dla ciebie „żart” oznacza upokorzenie osoby siedzącej obok ciebie przed wszystkimi, to nie jesteśmy parą.
Natychmiast wybuchła fala szeptów.
Pan młody zrobił krok w jej stronę.
— Zwariowałaś? To nasz ślub!
Uśmiechnęła się lekko.
— Zwariowałaś.
Podniosła mokrą sukienkę i cofnęła się o krok.
— Możesz sobie pozwolić na resztę przedstawienia.
Potem się odwróciła.
I odeszła przez cichy hol, zostawiając po każdym kroku ślady wody na lśniącej podłodze.
Nikt już się nie śmiał.
Nikt już nie filmował.
A pan młody stał nieruchomo przy fontannie, rozumiejąc po raz pierwszy tego dnia, że jego „żart” właśnie się skończył… bezpowrotnie.