Lucía przygryzła wargę, obserwując, jak ciężarówka powoli odjeżdża na zakurzoną drogę. Serce waliło jej jak młotem; nie była przyzwyczajona do silnego zapachu trawy, błota i zwierząt, ale coś w oczach Joaquína wzbudziło jej ciekawość. Poczuła, jak krew dudni jej w uszach, gdy kierowca zamknął drzwi, a Joaquín odwrócił się, marszcząc brwi.
„Dobrze, jeśli chcesz tu zostać, będziesz musiała nauczyć się wszystkiego od podstaw” – powiedział stanowczo, ale nie bez cienia szacunku.
Lucía skinęła głową z determinacją. Nie miała nic do stracenia i być może właśnie tutaj znajdzie coś więcej niż tylko pracę – może nowy początek. Przez pierwsze kilka dni próbowała doić krowy, ale szły zbyt szybko, a błoto zdawało się chcieć ją pochłonąć. Śmiech kolegów nie zniechęcił jej, ale dodał jej determinacji.
Esteban, choć początkowo ironiczny, zaczął ją zauważać. „Ona nie jest zwykłą dziewczyną z miasta” – pomyślał – „ma odwagę i cierpliwość”. Z każdym dniem Lucía uczyła się odczytywać znaki bydła, naprawiać płoty i rozpoznawać każdy odgłos z farmy. Poranne słońce nie było już wrogiem, lecz partnerem; błoto nie było już przeszkodą, lecz dowodem na to, że była tu i ciężko pracowała.
Pewnego wieczoru, po zamknięciu ostatnich drzwi stodoły, Joaquín podszedł do niej i obserwował zachód słońca nad złotymi polami pszenicy i słoneczników.
„Wiesz” – powiedział cicho – „niewielu ludzi tu dotrzymuje kroku. Ale ty… dałaś radę”.
Lucía uśmiechnęła się, jej twarz była umazana ziemią, a dłonie zrogowaciałe. Poczuła dziwne ciepło w piersi, mieszaninę dumy i wzruszenia. Wiedziała, że tutaj, na skraju jej miejskiego świata, znalazła nie tylko pracę, ale i miejsce, w którym mogła się rozwijać, być pożyteczna, a kto wie, może nawet pokochać proste życie na farmie, z jej mieszkańcami i tradycją, której Joaquin bronił z takim oddaniem.
Gdy księżyc wschodził nad stodołami i dolinami, Lucía zrozumiała, że to nie tylko początek, ale początek prawdziwego życia – takiego, które ma rytm, wysiłek, nadzieję i możliwość zbudowania czegoś, co przetrwa pokolenia. I po raz pierwszy poczuła, że to miejsce nie jest jej obce, ale dom, którego szukała, choć nie wiedziała, że szukała.