W małej wiosce na Ukrainie, w domu z popękanymi ścianami i ikonami wiszącymi nad łóżkiem, matka każdego dnia żyje w cichym bólu. Każdy zakątek domu nosi ślad jej syna, Iwana – 22-latka, zwerbowanego i wysłanego na front.
„Nie był bohaterem. Był moim dzieckiem. Dużo się uśmiechał i uwielbiał grać na akordeonie. Kochał życie”.
Przed wyjazdem na front Iwan pocałował ją w czoło i obiecał, że wróci. Miesiąc później telefon przestał dzwonić.
Dwa dni później przed podwórko podjechał pojazd wojskowy. Wiedziała. Nie trzeba było słów.
Dziś jego pokój jest nietknięty. Na ścianie złożony mundur. Na stoliku nocnym świeca, która pali się prawie każdej nocy.
„Co niedzielę robię mu jego ulubione danie. Nie mogę się powstrzymać. Siadam przy stole i rozmawiam z nim. Może mnie usłyszy”.
Jego oprawione zdjęcie stoi na małym stoliku pod ikoną Matki Boskiej. Jego spojrzenie wydaje się żywe, ale jego nieobecność jest bolesna.
„Odszedł z uśmiechem na twarzy. Ale ja… Zostałam ze złamanym sercem. I milczeniem”.
Ona o nic nie prosi. Nie chce medali. Nie chce współczucia. Ona po prostu chce, żeby nie został zapomniany.
Co niedzielę zapala świeczkę w kościele i wypowiada jedno imię: Iwan.
Ponieważ na wojnie nie tylko żołnierze giną. Matki również umierają, po trochu, każdego dnia.