Mariana Wiszniewska, kobieta, która z dumą nazywała siebie dziedziczną uzdrowicielką, mieszkała wygodnie w eleganckim apartamencie.
Wszystko się zmieniło, gdy do jej drzwi zapukał policjant, używając jej prawdziwego imienia: Maria Walodina. Oskarżoną o nielegalną praktykę medyczną Marianę zabrano na komisariat, a następnie do tymczasowego aresztu po tym, jak jedna z jej pacjentek, Jelena Worobiewa, trafiła do szpitala z pogarszającymi się objawami.
Chociaż Mariana twierdziła, że jest niewinna, władze postanowiły umieścić ją w „komorze ciśnieniowej” z niebezpiecznymi więźniami, aby zmusić ją do mówienia.
Ku zaskoczeniu wszystkich Mariana nie straciła panowania nad sobą i udało jej się zwrócić na siebie uwagę, a nawet zyskać szacunek innych kobiet, w tym „starszej pani” Marii Fiodorowny, poważnej przestępczyni. Kiedy jedna ze współwięźniarek zaczęła się dusić, Mariana zachowała spokój, co zwiększało jej tajemniczość i wpływ.
Przebywając w celi, Mariana zyskała sympatię współwięźniarek, gdyż była szczera i ostrożna, mówiąc o swojej pracy. Wyjaśnił im, że nie zajmuje się poważnymi przypadkami i że zawsze zaleca konsultację lekarską, ale pacjent nalegał na leczenie. Kobiety zaczęły uważać ją za swoją i pewnego wieczoru wypiły razem bardzo mocną czarną herbatę (kefir) i zorganizowały cały koncert pieśni ludowych i więziennych. Mariana uczestniczyła w nim z mieszanką humoru, gorzkiej ironii i akceptacji.
Wszystkie te niespodziewane więzi umocniły się jeszcze bardziej, gdy do celi weszła strażniczka Irina, odczuwając silny ból pleców. Choć Irina była sceptycznie nastawiona, zgodziła się, że Mariana spróbuje jej pomóc. Powolnymi gestami, spokojnymi słowami i tajemniczą techniką Marianie udało się złagodzić jego ból, zadziwiając wszystkich, łącznie ze strażnikami.
Następnego dnia Mariana została wypisana na wolność, po tym jak dowiedziała się, że Jelena Worobiewa zaczęła wracać do zdrowia i przyznała, że zachorowała z powodu zjedzonego później jedzenia, a nie z powodu otrzymanego leczenia. Mariana otrzymała później od Iriny kosz kwiatów i czekoladek, będąc wdzięczna za pomoc. W ten sposób historia pewnego oskarżenia przerodziła się w lekcję o instynkcie, sile, przetrwaniu i ludzkiej mocy uzdrawiania nie tylko ciał, ale także niemożliwych relacji.