Kilka dni po ślubie Gena oznajmiła rodzicom:
– Lena i ja postanowiliśmy przeprowadzić się do tego domu, który podarowała nam Galina Iwanowna.
Anna Nikołajewna prawie straciła rozum:
– Czy ty oszalałeś?! ciąg dalszy w pierwszym komentarzu👇
– Gena, naprawdę o tym myślałaś?
- Matka…
– Wiem, o czym mówię. Ona chce tylko twoich pieniędzy, prawda?
Giennadij wzdycha długo, sfrustrowany.
– Mamo, rozumiem, co masz na myśli, ale jesteś w błędzie. Nie ma sensu dalej o tym dyskutować; Nie zmienisz zdania, bez względu na to, co powiem. Wierz w to, w co chcesz. Nie robimy nic ekstrawaganckiego.
– Gena, przestań! Mówię ci, on cię wykorzystuje. Wiesz to głęboko w duszy. Ta dziewczyna…
– Mamo, proszę, nie ciągnijmy tego dalej. Lena i ja znamy się od ponad pięciu lat i przygotowywaliśmy się do tego kroku od dłuższego czasu.
– Chcę ci tylko przypomnieć: jesteś pożądanym panem młodym. Każda kobieta by się za tobą uwzięła. Naprawdę zdajesz sobie sprawę z naszej sytuacji, prawda?
Giennadij zamyka oczy, jakby chroniąc się przed zmęczeniem.
– Mamo, bądź ze mną szczera: co jest dla ciebie ważniejsze – nasz status czy moje szczęście?
Anna Nikołajewna bezradnie patrzy na męża.
– Sasza, dlaczego milczysz?
Aleksander odłożył gazetę i uśmiechnął się lekko.
– Anya, wiesz, jest w tobie jedna rzecz: przychodzisz do mnie tylko wtedy, gdy jesteś bez grosza. Przez ostatnie 27 lat podejmowałeś wszystkie decyzje samodzielnie. I za każdym razem, gdy coś pójdzie nie tak, obwiniasz mnie.
Anna Nikołajewna patrzy na niego mrużąc oczy.
– Skończyłeś? No to teraz bądźmy poważni.
– Gena jest dorosła i potrafi podejmować decyzje. Nie rozumiem, dlaczego mielibyśmy ingerować w jego wybory. Moim zdaniem Lena jest porządną dziewczyną.
- Przyzwoity? W dzisiejszych czasach bez pieniędzy nie da się przeżyć.
– A swoją drogą, czy ty nie byłeś zawsze bogaty? Zapomniałeś o tym?
Anna Nikołajewna wyraźnie zaczyna tracić kontrolę.
– Sasza, jesteś nieodpowiedzialny! Nasz syn zrujnuje sobie życie!
- Uspokoić się. Nic strasznego się nie dzieje. Będzie kontynuował leczenie, a być może jego żona będzie miała na niego pozytywny wpływ. Czego masz tyle? Nie rozumiem.
Anna Nikołajewna nagle opuszcza pokój, a Giennadij z trudem podnosi się z krzesła.
– Dziękuję tato.
– Jak się czujesz?
– Okej, nie martw się.
Kiedy ich syn skończył 17 lat, przydarzyło mu się coś dziwnego. Lekarze nie byli w stanie postawić dokładnej diagnozy. Jednego dnia mieli jedną hipotezę, a następnego drugą – leczenie pomogło tylko częściowo. Pewien słynny profesor powiedział kiedyś:
– Wygląda na to, że twój syn stracił zdolność walki z chorobami. Gdyby wydarzyło się to sto lat temu, powiedziałbym, że to przekleństwo. Ale teraz… wszystko, co możemy zrobić, to wzruszyć ramionami i patrzeć.
Aleksander wiedział, że pieniądze nie rozwiążą wszystkich problemów, ale i tak wydawał ogromne kwoty na leczenie w najlepszych klinikach. Pewnego dnia jednak Giennadij zapytał:
– Proszę, pozwól mi zrobić sobie małą przerwę. Zapomniałam, jak wygląda nasz dom i nie pamiętam nawet, kiedy ostatni raz spałam w moim łóżku.
Co zdumiewające, matka, która wcześniej nalegała na każdą możliwą metodę leczenia, poparła syna:
– Sasza, może naprawdę czas dać Genowi odpocząć? Postępujmy zgodnie z zaleceniami lekarzy.
Aleksander machnął ręką lekceważąco. Porozmawialiby o tym, gdyby zauważyli choćby najmniejszą poprawę. Ale nic takiego nie było. Jednak w domu Gena czuła się lepiej: powrócił jej apetyt, a nawet przytyła kilka kilogramów.
Od tego czasu zgłaszał się do kliniki na kontrole dwa razy do roku i wracał do domu z nowymi zaleceniami od lekarzy.
Dzięki wsparciu finansowemu ojca Gena mógł ukończyć studia. Był zdolnym uczniem, ale częste nieobecności w szkole z powodu choroby nie zjednywały mu sympatii nauczycieli.
Poznali się z Leną na studiach. Ich przyjaźń trwała kilka lat, aż do niedawna, kiedy Lena wyznała mu swoje uczucia. To było dla Geny jak zastrzyk energii, jakby dostał skrzydeł.
Jak się spodziewała, ślub był o wiele bardziej wystawny, niż sobie wyobrażała. Jego matka urządziła takie przyjęcie, że wydawało się, jakby zaproszone zostało całe miasto. Lena starała się uśmiechać przez cały wieczór, ignorując napiętą atmosferę.
Relacja matki Leny, Galiny Iwanowny, i Anny Nikołajewnej nie była na początku zbyt udana. Drugi uważał, że Galina, nie mając ani statusu, ani pieniędzy, powinna być wdzięczna za takie małżeństwo. Galina jednak wolała trzymać się z daleka od rodziców pana młodego.
Punktem kulminacyjnym wieczoru było wręczenie prezentów. Kiedy matka Leny oznajmiła, że nowożeńcy otrzymają odziedziczony po dziadku mały dom, położony na obszarze chronionym, Anna Nikołajewna nie mogła już dłużej powstrzymywać się:
– Boże, jak możesz przedstawiać ten zniszczony bałagan na obrzeżach niczyjego domu jako cenny dar? – powiedziała ze złością Anna Nikołajewna.
Gena spojrzała na matkę z wyrzutem: – Mamo, już wystarczy.
– Dosyć czego, Gena? Teraz już nic nie da się naprawić!
Po wyjściu Galiny Iwanowny Anna natychmiast zwróciła się do męża:
– Widziałeś ją? Ona jest nikim, a zachowuje się jak królowa!
Kilka dni po ślubie Gena oznajmiła rodzicom:
– Lena i ja postanowiliśmy przeprowadzić się do domu, który zaproponowała nam Galina Iwanowna.
Anna Nikołajewna prawie straciła rozum:
– Czy ty oszalałeś?! To wszystko jej wpływ! Chce cię ukryć w odosobnionym miejscu, żebyś mógł szybciej się zniszczyć, a on mógł przejąć dziedzictwo!
Aleksander zmarszczył brwi:
– Anya, co ty mówisz? Czy całkowicie oszalałeś?
Anna wybuchła:
– Mówię całkowicie racjonalnie! Potrzebuje stałej opieki lekarskiej i chce się przenieść w odosobnione miejsce! Nie pozwolę na to!
– Bilety już mamy w rękach – odpowiedziała spokojnie Gena.
„Bardzo dobrze” – odparła Anna chłodno. – Jeśli tak, to nie zwracaj się do mnie o pomoc. Pozwól swojej nowej rodzinie zaopiekować się Tobą.
– Gena, nie gniewaj się na swoją matkę; Znasz ją, wiesz jaka jest – powiedział Aleksander uspokajająco. – On się podda. Jeśli będziesz czegoś potrzebował, zadzwoń do mnie – pomogę ci.
– Dziękuję tato.
– Ale dlaczego tam? W tym miejscu masz rację — to katastrofalne miejsce.
Gene się uśmiechnął:
– Może mi nie wierzysz, ale są tam źródła lecznicze. Lena i jej mama są przekonane, że to miejsce pomoże mi wyzdrowieć. Szczerze mówiąc, nie wierzę w to, ale czemu nie spróbować?
– Jesteś sceptykiem. Czasami to, czego nie da się wyjaśnić, okazuje się najskuteczniejsze. Życzę powodzenia.
Gdy dotarli do domu, Gena ze zdumieniem rozejrzała się po zadbanym podwórku:
– Tutaj wszystko jest dzikie!
Lena się uśmiechnęła:
– Oczywiście, od wielu lat nikt tu nie mieszkał. Ale nie martw się, wystarczy odrobina pracy i będzie jak nowy.
Otworzył drzwi i weszli. Ku zdumieniu Geny dom okazał się całkiem wygodny i prawie nie było w nim kurzu. Był tak zmęczony podróżą, że ledwo zdążył usiąść na kanapie, bo od razu zasnął.
Przez pewien czas Lena zajmowała się sprzątaniem, a Gena pomagała, jak tylko mogła. Ku jego zdumieniu, zaczął czuć się lepiej, odzyskał energię i apetyt stał się ogromny. Po tygodniu skończył obiad i sam siebie zaskoczył:
– Nie rozumiem jak, ale wszystko się zmieściło!
Lena uśmiechnęła się krzywo:
– Mówiłem ci, że tu dzieją się cuda.
Gena spojrzała na nią ciekawie:
– Dlaczego jesteś taki pewien?
– Jako dziecko często tu przychodziłem i widziałem wiele dziwnych i cudownych rzeczy.
– No cóż, oczywiście, że wszyscy miejscowi chłopcy też po ciebie przyszli!
– Zostaw mnie w spokoju – zaśmiała się Lena. – A tak przy okazji, jutro czeka na Ciebie niespodzianka!
Mimo wszelkich prób Geny, aby dowiedzieć się, co to za niespodzianka, nigdy mu się to nie udało. Poszli spać szczęśliwi i pełni nadziei, przytulając się do siebie.
— Sasza, nie rozumiem, jak możesz być tak obojętny! Minęło pół roku odkąd ta dziewczyna zabrała naszego syna, a ty nie kiwnąłeś palcem! — mruknęła Anna Nikołajewna.
Aleksander oderwał się od papierów:
„A co ty proponujesz?” Czy powinniśmy zadzwonić na policję i zmusić go do powrotu do domu? Nie zapominajmy, że teraz jest żonaty i żyje swoim życiem.
Anna stuknęła nogą:
— Co za bzdura! Miesiąc temu miał trafić do szpitala, ale on tylko zapewnił mnie, że wszystko jest w porządku, po czym szybko się rozłączył. Jak może być dobrze bez leczenia?!
Aleksander zrozumiał, że za tym potokiem słów kryło się głębokie zaniepokojenie jego matki. Odłożywszy dokumenty, delikatnie zasugerował:
„Jeśli tak się martwisz, to złóżmy mu wizytę”. Zobaczmy jak pasują.
Anna zastanowiła się przez chwilę, po czym uśmiechnęła się:
— To świetny pomysł.
— No to przygotuj się. Zadzwonię do Geny i wyruszymy jutro rano.
Dotarli do wioski dopiero wieczorem.
— Boże, jaki bałagan! — westchnęła Anna Nikołajewna.
Aleksander się uśmiechnął:
— Podoba mi się. Czyste powietrze, żadnego bałaganu… O, spójrz, królik!
Anna ze zdumieniem patrzyła, jak królik wskoczył obok samochodu:
— To jak rezerwat przyrody! Nie zdziwiłbym się, gdyby po ulicach włóczyły się niedźwiedzie.
„Wygląda na to, że dotarliśmy” – zauważył Aleksander.
W tym momencie bramy domu się otworzyły i na ganku pojawiła się Gena. Anna zamarła, a Aleksander niemal stracił mowę. Przed nimi stał silny i zdrowy młody mężczyzna, zupełnie inny niż blady chłopiec, którego znali.
— Mamo, Tato, jak ja was pragnąłem! — zawołała radośnie Gena.
Przytulali się długo, a Anna nie mogła powstrzymać łez:
— Gena, jak ty urosłaś!
— Wszystko dzięki Lenie. A także — dla pszczół. Nie wyobrażasz sobie, jakie to fascynujące!
Lena wyszła na ganek, uśmiechając się nieśmiało. I przytuliła rodziców swojego męża.
„Dziękuję, kochanie” – powiedziała Anna Nikołajewna ze łzami w oczach. — Dokonałeś tego, czego nie potrafili nawet najlepsi lekarze.
Po powitaniach i uściskach rozładowali samochód i wręczyli wszystkie przywiezione prezenty. Lena, uśmiechając się serdecznie, zaprosiła wszystkich do stołu. Anna Nikołajewna przyglądała się stołom z zainteresowaniem, jakby przeniosła się w czasy dzieciństwa: wszystko wyglądało niezwykle apetycznie i przytulnie. Tymczasem Gena wyjęła butelkę:
— Ojcze, oto napój miodowy. Prawdziwe, domowej roboty.
Aleksander się zaśmiał:
— Jesteście jak prawdziwi gospodarze! Tutaj masz wszystko!
Wszyscy oprócz Leny spróbowali napoju miodowego.
Zauważywszy to, Anna Nikołajewna zapytała z lekką irytacją:
“Co, nadal jesteś zły?” Nawet łyka podczas naszej wizyty?
Lena zarumieniła się i nieśmiało odpowiedziała:
— Nie mogę pić.
Anna spojrzała na syna ze zdziwieniem:
— Czy ona jest chora?
Gena uśmiechnęła się szeroko:
— Będziemy mieć dziecko. Więc mamo, przygotuj się na zostanie babcią!
Słowa te wywołały u Anny Nikołajewny falę emocji. Łzy spływały jej po twarzy; Na zmianę przytulał syna i Lenę, po czym znów zaczął płakać ze szczęścia. W pewnym momencie, zupełnie nieoczekiwanie dla wszystkich, oświadczył stanowczo:
– To wszystko, zostaję tu na kilka tygodni. Muszę kupić kilka rzeczy i pomóc ci się zadomowić. Sasha, czy nie mówiłeś mi, że kupisz mi nowy samochód? Więc kup! I duży, żebym mogła zabrać ze sobą wszystko, czego dziecko będzie potrzebować przed urodzeniem. Zabierzemy Lenę do miasta — żeby urodziła w dobrej klinice.
Nadal wydawał rozkazy, ale ludzie wokół niego nie potrafili powstrzymać się od śmiechu. Anna Nikołajewna lekko się zarumieniła:
– No cóż, ja po prostu chcę tego, co najlepsze!
Lena podeszła do niej i ją przytuliła:
– Posłucham cię. Gena nic o tym nie wie i trochę się boję.
Anna objęła ją delikatnie i zapewniła:
— Nie bój się, zawsze jestem tu.
Jeśli spodobała Ci się ta historia, nie zapomnij podzielić się nią ze znajomymi! Razem możemy przekazać emocje i inspirację.