Mój mąż zabrał mnie na wieś, żebym poznała moich teściów! Kiedy zobaczyłam jego matkę… PRZESTRASZYŁAM SIĘ – a to, co nastąpiło później, sprawiło, że ZACZĘŁAM MÓWIĆ GŁOŚNO… 😱😱😱
Siedziałem w samochodzie, mocno trzymając Vasile’a za rękaw, podczas gdy on cicho zaparkował obok starego, pochylonego płotu. Wieś przywitała nas zimnym jesiennym powietrzem, lodowato błękitnym niebem i zapachem wilgotnej ziemi.
Gdzieś w oddali zaszczekał pies i podskoczyłem mimowolnie.
— Waleria, co ci jest? — Vasile zauważył, że ścisnęłam jego dłoń jeszcze mocniej.
„Nie wiem… Jestem emocjonalny” – przyznałem. Wtedy drzwi skrzypnęły i na ganku pojawiła się kobieta.
Była wysoka, solidna, o surowym wyrazie twarzy. Spojrzał na nas, a mi się zdawało, że powietrze nagle zgęstniało.
— Ach, Wasiliko, jesteś maminsynkiem! — jej głos rozbrzmiał niczym dzwon, wypełniając cały dziedziniec. „A dlaczego nie powiedziałeś, że przyjdziesz?”
Poczułem, jak wszystko we mnie się zaciska. To była jego matka.
Claudia Petrovna zbliżała się i z każdym jej krokiem czułam, że coraz bardziej chcę się schować za Vasile. Stała z rękami na biodrach, a w jej oczach pojawił się jakiś ciężki błysk. Mierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów.
Miałam wrażenie, że stoję przed sędzią, który zaraz ogłosi mi werdykt.
„Widzę, że nie przyszedłeś sam, prawda?” — powiedziała z ledwo zauważalnym uśmiechem i spojrzała na mnie… bardzo powoli.
„Mamo, przedstaw się, to moja żona, Walentyna” – powiedział Vasile i objął mnie ramionami, aby mnie chronić. Klaudia Pietrowna nagle ruszyła w moją stronę.
Instynktownie cofnąłem się o krok.
— Podejdź tu, droga synowo! — zagrzmiała, a zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, silne ramiona złapały mnie i ścisnęły tak mocno, że zobaczyłam zielone gwiazdy.
Poczułam, jak ciepłe usta pachnące ciastem i czosnkiem całują mnie mocno w oba policzki… a nawet w czoło! Nie wiedziałam, jak zareagować – to było zbyt… przytłaczające.
„Och, jesteś taka krucha” – powiedziała, patrząc na mnie jak na kurczaka wystawionego na sprzedaż. Przełknęłam ślinę, czekając na kolejny „cios”.
— Gdzie znalazłeś takiego ptaka, Vasile? — w jej głosie słychać było lekki śmiech, ale bez złośliwości. Mój mąż tylko się uśmiechnął:
— W bibliotece, mamo.
Klaudia Pietrowna westchnęła i zupełnie niespodziewanie uśmiechnęła się konspiracyjnie.
— No, wejdź, na zewnątrz jest zimno! I zdejmij buty, bo wczoraj myłam podłogę!
Poczułem, że w końcu mogę oddychać. Wszystko było… całkowicie nieoczekiwane.
Wszedłem do domu i nie miałem pojęcia, że to dopiero początek. To, co wydarzyło się później… sprawiło, że dosłownie ZACZĘŁAM MÓWIĆ! 😲😲😲