Przeznaczenie czasem sprawia, że przez całe życie zastanawiamy się, jak to się stało. Do dziś pamiętam ten szary październikowy dzień, gdy wracałem z targu w pobliskiej wiosce. Autobusy przyjeżdżały rzadko, więc musiałem iść pieszo, przeklinając w duchu za wyboistą drogę i ciężkie worki ziemniaków.
W wieku czterdziestu dwóch lat mieszkałem sam, z wyjątkiem kota Barsika, który, szczerze mówiąc, wyglądał bardziej jak mała poduszka z figlarnym pyszczkiem. Po rozwodzie nie miałam szczęścia w życiu miłosnym i z dziećmi. Pracowałam w wiejskiej bibliotece, wieczorami robiłam na drutach i oglądałam seriale – jednym słowem, normalne życie zwykłej wiejskiej kobiety.
Zastanawiałem się właśnie, czy będę miał dość sił, żeby zanieść te cholerne torby do domu, kiedy ją zobaczyłem. Mała postać w cienkiej kurtce stała pod starym dębem, obejmując kolana ramionami. Na początku myślałam, że to złudzenie – kto przy zdrowych zmysłach zostawiłby dziecko samo między wioskami w taką pogodę?
— Dziewczynko, czyja jesteś? — krzyknąłem podchodząc.
Podniósł głowę – blada twarz, przestraszone oczy – ale nic nie powiedział. On po prostu mocniej otulił się kurtką.
— Zgubiłeś się? Gdzie są twoi rodzice?
Cisza. Tylko jego usta drżały.
„O mój Boże, jesteś zupełnie zamarznięty!” — Odłożyłem torby i usiadłem obok niej. — Nazywam się Tatiana Iwanowna. A jak masz na imię?
„S-Sonia” – wyszeptał z trudem.
— Sonia, chcesz przyjść do mnie? Zrobię ci gorącej herbaty, rozgrzejesz się, a potem zobaczymy, skąd jesteś.
Nieśmiało skinęła głową, a ja, biorąc torbę jedną ręką i jej zmarzniętą dłoń drugą, ruszyłem. Ja dyszę pod ciężarem ziemniaków, a ona utyka obok mnie jak mały wróbelek.
Kiedy wróciłam do domu, natychmiast owinęłam ją kocem, włączyłam kaloryfer i postawiłam czajnik z wodą na kuchence. Barsik, który zwykle był obojętny na gości, natychmiast rzucił się jej w ramiona i zaczął mruczeć jak traktor.
„Popatrz, spodobałaś mu się” – uśmiechnęłam się i wyjęłam ciasteczka. — Jest też trochę wybredny, nie idzie do byle kogo bez powodu.
Sonia nieśmiało pogłaskała kota i zauważyłem, jak jej ramiona nieco się rozluźniły.
— Sonia, ile masz lat?
— Pięć… może.
— Czy znasz swoje nazwisko? Albo gdzie mieszkasz?
Potrząsnęła głową, a ja poczułem, jak coś ściska mnie w piersi. Coś było ewidentnie nie tak.
Tego wieczoru dałem jej zupę i ciasta (ponieważ mam zwyczaj gotować z wyprzedzeniem), położyłem ją spać w swoim pokoju i usiadłem na kanapie. Nie mogłam spać całą noc. Zadzwoniłam na policję, do władz okolicznych wiosek, ale nikt nie zgłosił zaginięcia dziecka.
Minął tydzień, potem dwa. Sonia zaczęła się otwierać i uśmiechać, zwłaszcza gdy czytałam jej opowieści przed snem. Ale nie pamiętał niczego z tego, jak trafił na drogę – albo może nie chciał pamiętać.
Kiedy inspektor ds. ochrony dzieci po raz kolejny wzruszył ramionami, zrozumiałem, że muszę podjąć decyzję. Sierociniec? Zrobiło mi się niedobrze na samą myśl.
„Sonia” – powiedziałem do niej pewnego wieczoru, gdy rysowała przy stole, z wysuniętym językiem w skupieniu. — Chcesz ze mną zamieszkać? Na zawsze?
Zatrzymała się, ściskając ołówek, po czym spojrzała w górę:
- Czy to możliwe?
— To możliwe. Będziesz moją córką.
„A czy mogę zostawić Barsika?”
Zaśmiałem się:
— Barsika też możesz zostawić.
Wstał z krzesła, podszedł do mnie i mocno mnie uściskał. A ja, głaszcząc ją po włosach, pomyślałem: „Będzie dobrze, damy radę”.
Potem zaczęły się wizyty w urzędach, zbieranie dokumentów, kontrole. Ale to już inna historia.