Alina pracowała jako pokojówka w dużej firmie budowlanej. Była cichą, powściągliwą kobietą, na którą nikt nie zwracał uwagi. W swoim szarym, nieco luźnym płaszczu i szalu zawiązanym na czole wyglądała jak cień. Jej żółte gumowe rękawiczki, które niemal przykleiły się do jej rąk, czyniły ją jeszcze bardziej niewidzialną. Pracownicy biura nie zauważyli jej, gdy przechodziła obok nich, posprzątała niezauważona, opróżniła kosze na śmieci i szybko zniknęła w korytarzach. Przez dwa lata nikt nigdy nie zapytał go, skąd pochodzi ani kim jest.
Pewnego wieczoru, gdy prawie wszyscy rozeszli się do domów, Alina poszła do biura dyrektora generalnego, aby posprzątać. Właśnie miał umyć podłogę, gdy drzwi nagle się otworzyły i do biura wszedł szef Paweł Witalijewicz ze swoim zastępcą Wiktorem Siergiejewiczem. Kłócili się głośno.
– Jutro negocjujemy z Japończykami, ale nie mamy tłumacza! – powiedział Paweł z irytacją. – To katastrofa, Viktorze! Jeśli nikogo nie znajdziemy, stracimy interes!
„Możemy poszukać agencji tłumaczeń” – zasugerował Viktor.
– Już próbowałem – powiedział szef. – Ostatnio popełnili taki błąd, że Japończycy prawie wstali od stołu! Nie możemy sobie pozwolić na ponowne popełnienie tego błędu!
Cisza zaległa w pokoju. Alina na chwilę przystanęła, odłożyła mopa i przemówiła.
– Mogę ci pomóc.
Odwrócił się ku tym dwóm mężczyznom, jakby dopiero zauważył ich obecność.
– Jesteś tylko pokojówką, zna swoje miejsce! – wybuchnął gniewnie Paweł.
Alina nic nie powiedziała, po prostu skinęła głową i kontynuowała swoją pracę. Ale następnego ranka całe biuro było w szoku.
Na początku spotkania, gdy przybyła delegacja japońska, Alina weszła do sali konferencyjnej, tym razem ubrana w elegancki kostium, bez szalika i gumowych rękawiczek. Wszyscy ucichli, gdy ona witała gości płynnym japońskim. Paweł i Wiktor byli zdumieni, gdy Alina z pewnością siebie i doskonałą znajomością języka przetłumaczyła treść spotkania.
Spotkanie zakończyło się sukcesem. Japońscy biznesmeni z zadowoleniem uścisnęli dłoń Pawła i pochwalili jego znakomite występy. Gdy wyszli, dyrektor generalny powoli zwrócił się do Aliny.
– Jak… jak to jest możliwe? – westchnęła.
Alina uśmiechnęła się słabo.
– Studiowałam w Japonii, jestem tłumaczką. Ale kiedy wróciłem, nie mogłem znaleźć pracy, ponieważ wszędzie chcieli mieć doświadczenie. Więc zostałam służącą.
Viktor przerwał ciszę.
– Alina, nie możemy marnować twojego talentu. Czy chciałbyś pracować dla nas jako tłumacz urzędowy?
Zastanowiła się chwilę, po czym skinęła głową.
- Rozumiem. Ale najpierw dokończę dzisiejsze sprzątanie.
W biurze znów zapadła cisza, ale tym razem nie z powodu szoku, lecz zdumienia.