Cienki płaszcz – to było wszystko, co Liuba miała na sobie. Śnieg palił ją zimnem, niczym kokon, który natychmiast zamrażał jej ciało. „Umrę” – pomyślała.
Był taki senny. Liuba zamknęła oczy i w myślach pożegnała się z matką. Szkoda, że to było tak daleko…
„Mamo, wybacz mi i bądź zdrowa” – pomyślała Liuba. Jego myśli były chaotyczne. Nawet nie próbował wstać i uciekać.
Uciekać przed potworem, który złamał jej rękę i wyrzucił ją na zimno, nagą i zupełnie bezsilną wobec walki. Tym potworem był jej mąż, Artur.
Luba zrozumiała, że to koniec. Że nikt jej nie uratuje przed tą śnieżycą. Było już późno, a ich dom stał na odludziu, daleko od sąsiadów. Mało kto wyszedłby na zewnątrz w takie zimno. W myślach podziękowała mężowi. Niech tak będzie. Umrzeć, zamarznąć. Niech to się raz na zawsze skończy! Jak długo jeszcze mógł znosić bicie i upokorzenia…
Wszystko zaczęło się kilka miesięcy temu, kiedy odwiedził nas młodszy brat Artura, Staś. Właśnie wrócił z wojska i postanowił na jakiś czas zamieszkać ze swoim starszym bratem.
Na początku wszystko wydawało się w porządku. Ale pewnego dnia, gdy Artur wrócił z pracy i zobaczył Liubę i Stasia wesoło rozmawiających w kuchni, nagle wpadł w złość.
„Idź do swojego pokoju” – wypchnął Liubę z kuchni, chociaż nie skończyła jeszcze gotować kolacji.
Artur rozmawiał ze swoim bratem podniesionym tonem, po czym Staś spakował walizki i odszedł. Staś zdenerwował się na brata i przestał z nim rozmawiać.
Potem Artur zaczął się dziwnie zachowywać. Czepiał się każdej drobnostki, oskarżając Liubę o uśmiechanie się do innych mężczyzn. Pewnego dnia oskarżył ją o próbę uwiedzenia fachowca, który naprawił lodówkę. „Dobrze, że zdążyłem wrócić na czas” – powiedział.
Wszyscy mężczyźni wokół stali się podejrzanymi. To, co Artur opowiadał Liubie, było tak przerażające i niewiarygodne, że ona po prostu nie mogła wykrztusić słowa, zszokowana nierealnością tej sytuacji.
Potem było jeszcze gorzej. Artur zaczął ją bić. Luba poszła na policję i nawet napisała skargę.
Ale przede wszystkim Artur uderzył ją tak „profesjonalnie”, że nie pozostawiło to żadnych śladów. Po drugie, podczas rozmowy z milicjantem Artur sprawiał wrażenie najbardziej uprzejmej osoby. Uśmiechał się, mówił uprzejmie, a nawet łagodnie. Milicjant uznał, że Liuba ma rację, skoro mówi takie rzeczy o tak porządnym człowieku.
Luba próbowała uciec. Podjął kilka prób. Ale Artur za każdym razem ją odnajdywał, zatrzymywał na dworcu kolejowym lub przystanku autobusowym. Zabierał ją do domu i okrutnie karał. Dziś wrócił do domu pijany, co zdarzało się bardzo rzadko. Nie lubił alkoholu i uważał się za sportowca. Ale być może wydarzyło się coś niezwykłego, coś, co go zaskoczyło.
Najpierw brutalnie owinął Liubę wokół siebie i wciągnął ją do sypialni. Potem wypił pół butelki wódki jednym haustem i zaczął ją bić.
Nigdy nie był tak okrutny i bezlitosny. Liuba podświadomie zrozumiała, że dziś nadszedł koniec. Artur po prostu ją zabije.
I teraz, powoli zasypiając na śniegu, w myślach jej dziękował. Że śmierć nie będzie tak bolesna… I że nie będzie już musiał cierpieć.
Sawielej Aleksiejewicz jechał konno za wsią, gdzie znajdowały się stogi siana i słomy z kołchozu.
„No cóż, Ksenio, jaka uparta kobieta, powiedz mi” – powiedział do siebie. — Mówię ci, przyniosę to rano, rano. Twoim świniom nic się nie stanie. Będą również spać na starej słomie. Nie, „idź” i „idź”! Odciął mi uszy. Jakby na zewnątrz było lato.
Sawielij prowadził konia, sanie chrzęściły na śniegu, a pies Atos biegł obok.
Nagle pies rzucił się w stronę sterty śniegu niedaleko drogi i zaczął głośno szczekać.
„Co tam jest?” Znowu kot? „Chodź tu, przestań szczekać” – zawołał właściciel, ale zwierzę nie dało się uspokoić. Atos szczekał jeszcze głośniej, był zdenerwowany i wołał do siebie Sawieleja.
„Co za odkrycie” – zmarszczył brwi Sawiałaj Aleksiejewicz. „Kto cię tak zostawił?” Musisz iść do domu, kochanie. Jesteś zamrożony…
„Nie mogę iść do domu, wujku” – wyszeptała Liuba.
— Ach, ty… Rozumiem, rozumiem. No już, no kochanie.
Zdjął płaszcz, owinął nim zmarzniętą kobietę i pojechał koniem z powrotem do domu.
— Stary człowieku, jakie nieszczęście! — Sawielij zabrał Lubę, owiniętą w futro, do domu. — Spójrz, znalazłem ją, leżała na śniegu. Pomyśl o tym… Co się dzieje… Daj mu coś, a ja wezmę szybką kąpiel. Rozgrzejemy atmosferę. W przeciwnym razie, niestety, zachoruje…
Kiedy kilka dni później milicjant przyszedł do Luby do szpitala, aby ją przesłuchać i dowiedzieć się, co się stało, nie mógł uwierzyć, że Artur to zrobił.
— Wow, i wyglądał tak ładnie…
Artur został skazany i skazany na karę więzienia. Liuba mieszkała teraz sama w domu. Ale rozumiała, że prędzej czy później Artur powróci i wszystko może się wydarzyć od nowa. I ona nie przeżyje. Musiał się stamtąd wydostać. Znaleźć inne miejsce do życia.
Pomógł jej przypadek. Na wakacje przyjechała z Północy jej sąsiadka, Vera. Powiedział Liubie, że tam jest ogromne zapotrzebowanie na pracowników. Każdy zawód był doceniany. A jeśli nie chcesz pracować w swoim zawodzie, możesz zostać szefem kuchni. Vera ją przekonała. I Luba odeszła z nią.
Na Północy naprawdę mu się podobało. Chociaż było zimno, dało się żyć. To było naprawdę interesujące.
Po pewnym czasie Luba poznała Iwana. Mieszkał i pracował tam przez kilka lat, miał nawet małe mieszkanie.
Założyli rodzinę i zaczęli żyć w harmonii i radości. Nie tak jak kiedyś, z pierwszym mężem. Czy to można nazwać życiem?
Liuba i Iwan mieli córkę. Pewnego dnia spacerowali po parku z wózkiem, gdy nagle, niczym duch z przeszłości, pojawił się przed nimi Artur. Wyszedł z więzienia i zaczął szukać Liuby. Chciał ją odzyskać i torturować dalej, jak poprzednio.
Artur stał wściekły, zaciskając pięści, a jego szczęki drżały. Ivan chciał mu powiedzieć kilka słów, żeby go ostrzec, żeby odszedł, bo policja jest już w pobliżu. Ale Luba mu przerwała.
— Przyszedłeś na próżno, nikt cię tu nie oczekiwał. I nikt już się ciebie nie boi. Ja oczywiście nie! Teraz wiem, że jeśli spróbujesz czegoś innego, spotka cię kara. I jeszcze jedno… Dziękuję, że mnie wtedy wyrzuciłeś w śnieg, a nie zabiłeś w domu. Dzięki tobie teraz żyję prawdziwym życiem. I teraz wiem, co oznacza prawdziwa miłość. Mam nadzieję, że już nigdy się nie spotkamy!
Luba z dumą wzięła Iwana pod rękę i ruszyła w przeciwnym kierunku — ku swojemu nowemu życiu. Na zawsze.