Trzymał go w dłoniach przez kilka sekund, jakby był czymś kruchym. Nie otwierał go. Nie zaglądał do środka. Ścisnął go tylko delikatnie, po czym ostrożnie wstał, żeby nie narobić hałasu.
Podszedł do pana Malhotry i pochylił się.
„Nene…” wyszeptał nieśmiało.
Miliarder się nie poruszył. Oddychał regularnie, jak człowiek pogrążony w głębokim śnie.
Rareş zawahał się. Wyszeptał jeszcze raz, nieco głośniej.
„Nene, coś ci wypadło”.
Brak odpowiedzi.
Chłopiec spojrzał na ojca, który prowadził ostrożnie, wpatrując się w drogę. Następnie, z zaskakującą jak na swój wiek ostrożnością, odłożył portfel na siedzenie, tuż obok ręki pana Malhotry. Wsunął go nawet trochę głębiej, żeby nie wypadł.
Po tym wrócił na swoje miejsce i posłusznie usiadł z rękami na kolanach.
Pan Malhotra poczuł ucisk w piersi.
To nie to. Zupełnie nie to, czego się spodziewał.
Ale chłopiec się nie zatrzymał.
Zauważył złoty zegarek na nadgarstku mężczyzny, który niebezpiecznie zwisał z krawędzi krzesła. Rareş wstał ponownie, podszedł do niego i delikatnie opuścił rękaw, aby zasłonić zegarek.
Potem wyszeptał, niemal do siebie:
„Niech go nie zobaczą zgubionego… bo to drogie”.
Wtedy oczy pana Malhotry napełniły się łzami.
Nikt nigdy wcześniej się nim tak nie opiekował. Nie dla pieniędzy. Nie dla wizerunku. Po prostu… ze zdrowego rozsądku.
Samochód jechał jeszcze przez kilka minut w ciszy.
W pewnym momencie pan Malhotra „obudził się”, udając, że leży zaspany.
„Dobrze spałem” – powiedział cicho.
Rareş był trochę przestraszony i szybko wrócił na swoje miejsce.
„Przepraszam, jeśli narobiłem hałasu” – mruknął chłopiec.
Pan Malhotra spojrzał na niego uważnie. Nie widział już biednego dziecka. Widział czystą duszę.
„Jak masz na imię?” – zapytał.
„Rareş” – odpowiedział chłopiec cichym głosem.
„Czy wiesz, co przed chwilą zrobiłeś?” – kontynuował mężczyzna.
Rareş pokręcił głową, przecząco.
„Nauczyłeś mnie czegoś, czego nigdy nie nauczą mnie moje pieniądze”.
Remus zerknął przelotnie w lustro, przestraszony. Nie wiedział, czy to dobrze, czy źle.
Kiedy dotarli na miejsce, pan Malhotra poprosił Remusa, żeby został jeszcze kilka minut.
Wyjął portfel i otworzył go. Odliczył kilka tysięcy lei i podał go dziecku.
Rareş cofnął się o krok.
„Nie… to nie moje”.
Pan Malhotra uśmiechnął się smutno.
„Nie dla portfela. Dla ciebie. Bo jesteś dobrym człowiekiem”.
Chłopiec spojrzał na ojca niepewnie.
Remus miał łzy w oczach.
„Weź to, Rareş” – powiedział cicho. „Podziękuj”.
„Dziękuję” – wyszeptało dziecko.
Ale to nie wszystko.
W ciągu następnych dni pan Malhotra zrobił coś, czego nikt by się nie spodziewał. Spłacił wszystkie długi Remusa. Kupił mu skromny dom na obrzeżach miasta. Zapisał Rareșa do dobrej szkoły.
I po raz pierwszy od wielu lat zaczął jadać niedzielne obiady z kimś.
Z nimi.
Bo czasami to nie dzieci trzeba testować.
To dorośli.