Ojciec na kilka sekund oniemiał. Spojrzał na nią znad filiżanki i uśmiechnął się wilgotnymi oczami, nie wiedząc, czy śmiać się, czy płakać.
– A za kogo mam wyjść za mąż, moja droga? – zapytał, starając się wyglądać radośnie.– Za dobrą kobietę, która nie płacze – odpowiedziała stanowczo Ola, jakby to było oczywiste.
Ojciec odłożył łyżkę i westchnął. Wokół niego ludzie rozmawiali, śmiali się, brzęczały kieliszki, ale przy stole zdawało się, że czas się zatrzymał.
– Tato, wiesz, myślałem, że jak się ożenisz, to mama przestanie płakać. Może zrozumie, że nie powinna się na ciebie gniewać, bo masz inne życie.
ReklamyMężczyzna poczuł gulę w gardle. Wyciągnął rękę przez stół i chwycił jej zimne palce.– Oli, dorośli czasami popełniają błędy. Nie dlatego, że się nie kochają, ale dlatego, że nie wiedzą już, jak się dogadać.
Dziewczynka spojrzała na niego szeroko otwartymi, zaciekawionymi oczami.
– I czy znów się dogadacie?
Uśmiechnął się, ale jego wzrok gdzieś utknął, za oknem kawiarni, w lekkim deszczu, który zaczął padać na zewnątrz.
– Może… kiedyś, kto wie. Ale czasami, nawet jeśli już z kimś nie jesteś, wciąż nosisz go w sercu.
Olia milczała. Rozumiała tylko połowę, ale czuła, że w jego słowach jest coś prawdziwego.
Potem, żeby zmienić temat, podsunęła mu kubek z lodami.– Spróbuj, jest dobre! Mama mówi, że jak się podzielisz czymś słodkim, to już nie jesteś smutny.
Tata zaśmiał się cicho, wziął łyżeczkę i spróbował.– Jest bardzo dobre. Myślę, że twoja mama ma rację.
W drodze do domu Ola szła, mocno trzymając go za rękę. Deszcz przestał padać, a w powietrzu unosił się zapach wilgotnej ziemi i kwiatów lipy.– Tato, obiecuję, że zaopiekuję się mamą, dobrze? – powiedziała cicho, ale stanowczo. – Wiem, kochanie. Jesteś najdzielniejszą dziewczynką na świecie.
Kiedy dotarli do rogu ulicy, gdzie ich drogi się rozchodziły, Ola zrobiła krok naprzód, odwróciła się i spojrzała na niego.
– Nie zapomnij mnie odebrać w piątek, dobrze?– Nigdy – odpowiedział z uśmiechem.
Patrzyła, jak dziewczynka biegnie do mamy, która czekała na nią przy bramie. Kiedy dotarła na miejsce, Ola odwróciła się ponownie i pomachała, krzycząc:– Tato, kocham cię!
Mężczyzna przyłożył rękę do serca i odpowiedział bez słowa, jedynie wzrokiem. Potem odwróciła się i powoli szła alejką, z przepełnionym sercem i wilgotnymi oczami.
Tego wieczoru Ola zasnęła z uśmiechem na twarzy. Mama delikatnie głaskała ją po włosach, a we śnie dziewczynka biegła przez duży sad z obojgiem rodziców u boku. Wszyscy troje się śmiali, a słońce grzało ich w słońcu.
To była pierwsza noc od dawna, kiedy jej matka przestała płakać. A rano, na parapecie, przy oknie siedziała biała gołębica. Na znak, że czasem nawet zranione serca mogą nauczyć się latać na nowo.