O 19:30 dom był już pełny.
Głosy ludzi wypełniały salon, ale Andriej stał cicho przy oknie z kawą w dłoni. Uśmiechał się uprzejmie, odpowiadał krótko, ale w środku był zimny jak kamień.
Mama Aliny śmiała się w kuchni, stawiając talerze na stole.
„Jak miło z twojej strony, mamo… że zrobiłaś mu taką niespodziankę” – powiedziała.
Andriej tylko skinął głową.
Nie było żadnej niespodzianki. Nie z tego, co myśleli.
O 19:58 wziął głęboki oddech.
Dokładnie na czas.
O 20:03 słychać było przekręcanie klucza w drzwiach.
Wszyscy się zatrzymali.
Rozległ się pomruk podniecenia.
„Cicho… jest tutaj!” – wyszeptała jedna z sióstr.
Drzwi się otworzyły.
Alina weszła uśmiechnięta, z telefonem w dłoni, wciąż rozmawiając.
„Tak, kochanie, zadzwonię później…”
Nagle urwała.
Światła zapaliły się na cały regulator.
„Niespodzianka!”
Głosy eksplodowały w tym samym momencie.
Uśmiech zagościł na jej twarzy.
Jej wzrok błądził po pokoju – rodzice, siostry, przyjaciele… a potem zatrzymał się na Andrieju.
Nie uśmiechał się.
Po prostu na nią patrzył.
Przez chwilę nikt nie zauważył zmiany.
Ale ona ją poczuła.
„C… co to jest?” zapytała, wymuszając śmiech.
Andriej powoli zrobił krok naprzód.
„Twoja niespodzianka” – powiedział spokojnie.
Zapadła cisza.
Jego ton nie pasował do atmosfery.
Wyjął z kieszeni małe pudełeczko.
Otworzyła je.
Uniosła je bez pośpiechu.
„Chyba ktoś tu o tym zapomniał wczoraj wieczorem.”
Alina zamarła.
Czary odpłynęły jej z twarzy.
Jej matka podeszła bliżej.
„Co to jest?”
Andriej nie spuszczał wzroku z Aliny.
„Zegarek” – powiedział po prostu. „To nie mój zegarek”.
Zatrzymał się.
„Ale wiem dokładnie, czyj to jest”.
W pokoju panowała cisza.
Alina cofnęła się o krok.
„Andriej… Mogę…”
„Nie” – powiedział spokojnie.
Bez podnoszenia głosu.
Bez gniewu.
A to właśnie było najtrudniejsze do zniesienia.
„Miałaś swoją szansę wczoraj wieczorem”.
Jego słowa brzmiały ciężko, niczym kamienie.
Wszyscy teraz na nią patrzyli.
Zmieszanie. Niedowierzanie. Szok.
„Mówiłaś, że jesteś w łóżku”.
Cisza.
„Już tam byłam”.
W pokoju rozległo się zbiorowe westchnienie.
Uświadomienie dotarło do wszystkich jednocześnie.
Alina nie miała się gdzie ukryć.
Łzy napłynęły jej do oczu, ale to nie miało znaczenia.
Było za późno.
Andriej zamknął pudełko i położył je na stole.
„Nie robię zamieszania” – powiedział cicho. „Nie podnoszę głosu. Nie upokarzam cię”.
Rozejrzał się po wszystkich obecnych.
„Po prostu nie żyję już w kłamstwie”.
Po czym zwrócił się do niej po raz ostatni.
„Już wybrałaś”.
Zdjął kurtkę z oparcia krzesła.
Nikt go nie powstrzymał.
Otworzył drzwi.
Chłodne wieczorne powietrze wdarło się do domu.
I, nie oglądając się za siebie, Andriej wyszedł.
Za nim panowała cisza bardziej przytłaczająca niż jakakolwiek kłótnia.
Na zewnątrz wziął głęboki oddech.
To nie było łatwe.
Ale było czysto.
I po raz pierwszy od dawna poczuł, że naprawdę oddycha.