Sofia podniosła wzrok znad telefonu i pozwoliła ciszy zapaść.
Osiem minut.
Tylko tyle jej zostało.
Nie po to, żeby się usprawiedliwiać.
Nie po to, żeby się kłócić.
Ale żeby zdecydować, czy warto pozwolić tym ludziom kontynuować swój występ.
Para przy windzie szeptała.
Mężczyzna w drogim garniturze odchrząknął, zawstydzony.
Ktoś wyjął telefon i zaczął nagrywać.
Cătălin uśmiechnął się krzywo.
„Chodź, młoda damo. Nie traćmy czasu”.
Sofia nacisnęła przycisk.
„Dobry wieczór. Jestem Sofia Popescu” – powiedziała spokojnie.
„Zaczynajmy”.
Na ekranie pojawiła się twarz mężczyzny po pięćdziesiątce.
Ciemny garnitur, stonowane biurko, rumuńska flaga za nim.
„Dobry wieczór, pani Popescu” – powiedział z szacunkiem.
„Tabliczka jest gotowa”.
Cătălin zamarł.
Maria przestała pisać.
Sofia włączyła głośnik i położyła telefon na ladzie.
„Zanim podpiszemy” – kontynuował mężczyzna – „chcę potwierdzić ostatnie szczegóły. Przejęcie hotelu Majestic jest realizowane w całości, z zaliczką w wysokości 200 milionów lei. Przeniesienie zostanie sfinalizowane dziś wieczorem”.
W holu zapadła ciężka cisza.
Cătălin z trudem przełknął ślinę.
„Co masz na myśli… przejęcie?” – wyjąkał.
Sofia po raz pierwszy spojrzała mu prosto w oczy.
„Więc hotel nie jest już tym, za co go uważałeś”.
Maria cofnęła się o krok.
Jej twarz zbladła.
„Pani Popescu” – kontynuował głos w telefonie – „czy chce pani zatrzymać obecny personel?”
Sofia rozejrzała się.
Na wyprasowaną kartę.
Na kpiące uśmiechy.
Na słowa rzucone bezwstydnie.
Potem wzięła głęboki oddech.
„Nie”.
Po korytarzu rozległ się szmer.
„Wszyscy pracownicy na zmianie są zwolnieni ze skutkiem natychmiastowym” – powiedziała.
„Żadnego skandalu. Żadnych obelg. Dokumenty zostaną wysłane jutro”.
Cătălin próbował zaprotestować.
„Nie możesz tego zrobić! Jestem tu dyrektorem!”
Sofia uśmiechnęła się po raz pierwszy.
Spokojnym, ale zimnym uśmiechem.
„Byłeś”.
Znowu podniosła słuchawkę.
„Proszę wysłać ekipę ds. przejściowych”.
Rozłączyła się.
Przez kilka sekund nikt się nie ruszył.
Potem do Sofii podszedł starszy mężczyzna.
„Proszę pani… Przykro mi z powodu tego, co pani przeszła”.
Sofia skinęła głową.
„To się zdarza”.
Młody portier, który milczał przez cały wieczór, podszedł bliżej.
„Jeśli mogę pomóc z pani bagażem…”
„Dziękuję” – powiedziała. „Zostań”.
Maria wybuchnęła płaczem.
Cătălin wybiegł, nie oglądając się za siebie.
O 23:59 winda się otworzyła.
Sofia weszła do środka, przewieszając przez ramię starą torbę i trzymając w niej czarną kartę.
Nie z zemsty.Ale jako nauczkę.
Kiedy drzwi się zamknęły, hol był pusty.
Tylko zimny marmur i echo wieczoru, w którym niektórzy ludzie zbyt późno nauczyli się, że pozory nigdy nie mówią całej prawdy.