Nikt nie wydał z siebie żadnego dźwięku.
Szklanki zawisły w powietrzu. Ktoś nerwowo kaszlnął. Mama szybko zamrugała, jakby nie do końca zrozumiała, co właśnie usłyszała. Mirela uśmiechnęła się sztywno, a potem jej policzki zbladły.
— Słucham? — zapytała cicho, głosem, który już do niej nie należał.
Andrei Radu zwrócił się do niej uprzejmie, ale z dystansem.
— Elena jest założycielką i właścicielką Grupy Călinescu. Firmy wycenianej na ponad 15 miliardów lei. Współpracujemy od lat.
Cisza stała się przytłaczająca.
Po raz pierwszy od wielu lat poczułam, że nie muszę się już kurczyć, żeby zmieścić się w tym pokoju. Nie podniosłam głosu. Nie uśmiechnęłam się ironicznie. Po prostu odetchnęłam.
Mama powoli do mnie podeszła.
— Elena… dlaczego nam nie powiedziałaś?
Spojrzałam na nią spokojnie.
— Bo nigdy mnie nie pytałaś, kim teraz jestem. Sama zdecydowałaś.
Mirela ścisnęła szklankę tak mocno, że jej palce zbielały.
— I… przez te wszystkie lata? — mruknęła.
— Pracowałam, budowałam, popełniałam błędy, zaczynałam od nowa. Dokładnie tak, jak zawsze mówiłaś, że powinnam. Tylko… daleko od ciebie.
Wujek zaśmiał się niezręcznie.
— Słuchaj… Nie wiedziałem.
— Nie — powiedziałam. Nie chciałaś wiedzieć.
Andriej złapał się za płaszcz.
— Eleno, jeśli pozwolisz, jutro mamy spotkanie w Bukareszcie. Omawiamy ekspansję na Wschód.
Skinęłam głową.
— Jasne.
Wzrok wszystkich podążał za mną do drzwi. Nie z pogardą. Nie z wyższością. Ale z czymś, czego nigdy wcześniej we mnie nie widzieli: szacunkiem zmieszanym ze wstydem.
Na progu mama powiedziała cicho:
— Postąpiłaś słusznie.
Odwróciłem się na chwilę.
— Zrobiłem to, co musiałem, żeby przetrwać.
Wyszedłem na rześki chłód sylwestrowego wieczoru. Braszów był cichy, rozświetlony małymi światełkami. Wziąłem głęboki oddech.
Nie byłem już „tym biedakiem”.
Nie byłem już „rozczarowaniem”.
Wreszcie byłem sobą.