I może to właśnie sprawiło, że mocniej nacisnąłem kierownicę i wziąłem głęboki oddech, jakbym miał podjąć decyzję zmieniającą życie. Bo w tamtej chwili, w ciszy kabiny, poczułem, że nie mogę zostawić jej na pastwę losu.
— Simono… jeśli potrzebujesz pomocy, powiedz mi — mruknąłem.
Mrugała często, jakby próbowała powstrzymać łzy.
— Nie możesz mi pomóc, Dorin. Nie mam pieniędzy, krewnych, nikogo. I zrobiłem coś głupiego. Bardzo głupiego.
Zamilkłem na kilka sekund. Długie podróże nauczyły mnie, że ludzie mówią prawdę tylko wtedy, gdy czują, że nie mają nic do stracenia.
— Jaką głupotę? — zapytałem powoli.
Simon drżącym gestem otworzyła torbę. W środku było tylko kilka ubrań, portfel i… plik złożonych papierów.
Podała mi jeden.
Kiedy ją otworzyłem, od razu zaschło mi w ustach. Papiery dłużne. Ogromne sumy. Dziesiątki tysięcy lei. Podpisy. Znaczki.
— Skąd to masz?
— Zastawiłam dom dla niewłaściwej osoby — powiedziała łamiącym się głosem. Dla mężczyzny, który mnie okłamał. A teraz chcą wszystkiego. Domu, samochodu, pieniędzy… i mnie, jeśli to możliwe.
Wyjrzała przez okno, a słońce spływało jej łzami po policzkach.
— Uciekam od trzech dni, Dorin. Jeśli mnie złapią, nie wiem, czy kiedykolwiek ucieknę.
Zaparło mi dech w piersiach. W mojej części świata słyszałem podobne historie. Zdradzane kobiety, stracone domy, długi, które ciągną się za tobą jak śmierć.
— A co chcesz teraz zrobić? — zapytałem.
— Nie wiem. Po prostu dotrzeć gdzieś, gdzie nie mogę się odnaleźć. Gdzieś, gdzie będę mógł oddychać.
Poczułem gulę w gardle.
— No to ruszajmy dalej — powiedziałem.
Zaczęła.
— Dlaczego? Dlaczego miałabyś mi pomagać? Jesteś obca.
— Bo ja też byłam sama. I wiem, jak to jest, gdy nikt nie powie: „Chodź, zabiorę cię do portu”.
Simon zakryła usta dłonią, jakby próbowała powstrzymać szloch.
Droga ciągnęła się przed nami niczym wstęga rozświetlona ostatnimi promieniami słońca. Nie było już między nami strachu ani wstydu. Tylko delikatna cisza, która zachęca do rozmowy.
— Jeśli chcesz, mogę zadzwonić do przyjaciela w Alba Iulia — powiedziałem po chwili. — Ma pensjonat, to miły człowiek. Przyjąłby cię bez pytań.
Simon zamrugała szeroko, zaskoczona.
— Ale… to daleko. Ty też masz swoje zwyczaje.
— Moje zwyczaje mogą poczekać.
Roześmiała się po raz pierwszy. Krótkim, słabym, ale szczerym śmiechem. Jak cząstka tego, kim była przed problemami.
— Jeśli to zrobisz, Dorin… zawdzięczam ci życie.
— Nie jesteś mi nic winien. Po prostu żyj. Nie pozwól, żeby ktokolwiek cię więcej deptał.
Szliśmy tak przez kilka minut w milczeniu, aż niebo stało się ciemnofioletowe, a gwiazdy zaczęły pojawiać się jedna po drugiej.
Wtedy Simona powoli wyciągnęła do mnie rękę.
Niepewnie.
Ciepło.
Mogłem ją odciągnąć, ale pozwoliłem jej dojść. Po raz pierwszy poczułem, że nie goni już za przeszłością, ale zmierza ku przyszłości.
— Dorin… wiesz, że nie jestem słaba — powiedziała szeptem. — Wiele wycierpiałam. Po prostu… czasami człowiek ma dość bycia silnym w samotności.
— Już nie jesteś sam.
Słowa te padły znikąd, bez zastanowienia. I w tym momencie wiedziałem, że to czysta prawda.
Kiedy wjechałem do San Miguel, miasto było ciche, światła migotały, a powietrze pachniało ciepłą ziemią i kurzem. Zaparkowałem obok skromnego sklepu.
Simonę długo na mnie patrzyła.
— A co, jeśli mnie tu szukają?
— To zaraz odejdziemy. Nie zostawię cię.
Jej oczy napełniły się łzami. Zaczęła je ocierać, ale delikatnie chwyciłem ją za rękę.
— Simono… masz prawo do normalnego życia. Przestań dawać się ścigać.
Skinęła głową.
— Obiecuję, że już nie ucieknę, Dorin. Będę walczyć.
— I będę przy tobie.
Simonę uśmiechnęła się do mnie inaczej. Nie jak przestraszona kobieta. Nie jak kobieta prosząca o pomoc.
Ale jak kobieta odrodzona.
Tej nocy, wśród przyćmionych świateł i pospiesznych kroków na wąskich uliczkach, oboje zrozumieliśmy to samo:
To nie wiek, nie przeszłość i nie strach decydują o tym, na co zasługujesz w życiu.
Ale odwaga, by spróbować jeszcze raz.
I w końcu spróbowała.
A ja byłem tam, by zobaczyć, jak jej się to udaje.