Zimny wiatr smagał pusty pas startowy, wzbijając kurz wokół moich stóp. Ochroniarz zrobił krok w moją stronę, ale wtedy usłyszałam ostry pisk, po którym nastąpił cichy metaliczny dźwięk. W mniej niż sekundę mężczyzna runął nieprzytomny na ziemię.
Zza hangaru wyłonił się mężczyzna w czarnym kapturze. Poznałam go natychmiast. Mój ojciec.
„Nie mamy czasu” — powiedział krótko. „Idą po ciebie.”
Pośpiesznie wsiadłam do czarnego samochodu bez tablic rejestracyjnych. Silnik zawarczał głęboko, a w lusterku wstecznym zobaczyłam zapalające się niebieskie światła ochrony firmy.
„Tato, co zrobimy?” — zapytałam drżącym głosem.
„Zabiorę cię w bezpieczne miejsce. A potem go wykończymy.”
Nie widziałam go od lat, ale jego spojrzenie było takie samo — zimne, precyzyjne, pełne determinacji. Po kilku minutach dotarliśmy na leśną drogę. Gdy zatrzymał samochód, spojrzał na mnie z wilgotnymi oczami.
„Elena, muszę ci coś powiedzieć. Twój mąż nie jest tylko biznesmenem. Współpracuje z bardzo niebezpiecznymi ludźmi. A twoje dziecko… jest kluczem do wielomilionowego dziedzictwa.”
Poczułam, jak świat się pode mną wali. Teraz wszystko miało sens — jego milczenie, tajne spotkania, ukryte dokumenty.
„Tato, musimy go powstrzymać. Ale nie chcę uciekać przez całe życie.”
Uśmiechnął się gorzko. „W takim razie nie uciekaj. Walcz.”
Noc spędziliśmy w opuszczonej chacie, otoczeni lasem. Nie mogłam zasnąć. Dziecko poruszało się, jakby czuło mój niepokój. W tej ciszy przysięgłam sobie, że nie pozwolę nikomu go odebrać.
Rano ojciec wręczył mi małe pudełko.„To wszystko, co zostało mi z czasów, gdy byłem agentem. Pomoże ci, jeśli znajdziesz się w opałach.”W środku był niewielki nadajnik i klucz do mieszkania w Krakowie.
Gdy odjeżdżałam, objęłam go. Nie wiedziałam, czy kiedykolwiek jeszcze go zobaczę.
W południe dotarłam do miasta, z chustą na głowie i w starej kurtce, żeby nie zwracać na siebie uwagi. Siedząc w małej kawiarni, zobaczyłam w telewizji wiadomość:„Żona miliardera Andrzeja Mureșana zaginęła. Policja oferuje nagrodę w wysokości 100 000 zł za wszelkie informacje.”
Serce ścisnęło mi się z bólu. Nie byłam już tylko zdradzoną kobietą. Byłam ściganą.
Tego wieczoru, gdy weszłam do mieszkania w Krakowie, po raz pierwszy poczułam się bezpieczna. Ale to poczucie nie trwało długo. W kieszeni kurtki zawibrował stary telefon, który dał mi ojciec. Jedna wiadomość:
„Elena, nie wracaj. Wiedzą, gdzie jesteś. Dbaj o dziecko.”
Długo patrzyłam na ekran, potem położyłam dłoń na brzuchu.„Nie, tato” — wyszeptałam. „Tym razem sama o siebie zadbam.”
Wzięłam kluczyki do samochodu, uruchomiłam silnik i spojrzałam na jesienne niebo nad Krakowem. Nie byłam już przestraszoną kobietą z wczoraj. Byłam matką gotową do walki.
I tym razem nikt nie wygra za mnie.