Elena stała prosto, z notesem w ręku, czekając. Mijały sekundy. Cisza stawała się rozmyślna.
— Czy możemy zamówić? — zapytała spokojnie, niskim, pełnym szacunku głosem.
Victor Aldea w końcu uniósł głowę i uśmiechnął się krzywo. Potem odwrócił się do syna i zaczął mówić po niemiecku, krwistym, wymuszonym, przesadnie akcentując każde słowo.
— Ich nehme das Rinderfilet, medium rare, mit Trüffelsauce…
Jego syn się roześmiał.
— Myślisz, że on coś rozumie? — zapytał, wciąż po niemiecku. Prawdopodobnie zna tylko „wodę” i „notatkę”.
Elena zapisała zamówienie bez mrugnięcia okiem. Uśmiechnęła się uprzejmie.
Victor kontynuował, wciąż po niemiecku, komentując „tania obsługę”, „ludzi, którzy powinni znać swoje miejsce”.
Kiedy skończył, Elena zamknęła notes i podniosła wzrok.
— Dziękuję, panie Aldea — powiedziała zupełnie spokojnie. Polędwica wołowa średnio wysmażona, sos truflowy. Dekoracja warzywna. Czerwone wino z Dealu Mare, edycja limitowana. Chcesz wino zdekantowane, czy mamy podać od razu?
Mówił… po niemiecku.Idealnie. Bez akcentu.
Uśmiech Victora natychmiast zgasł.Usta jego syna lekko się rozchyliły.
— Mówisz… po niemiecku? — zapytał sztywno Victor.
— Tak — odpowiedziała cicho Elena. I po francusku. Włosku. Angielsku. Hiszpańsku. Rosyjsku. I oczywiście po rumuńsku.
Zatrzymała się na chwilę, wystarczająco długo.
— Jeśli chcesz, mogę też przetłumaczyć twoje wcześniejsze komentarze. Czy wolisz, żeby zostały tylko między nami?
Przy kilku stolikach zapadła cisza. Augustin wyszedł z kuchni i obserwował scenę z uniesionymi brwiami.
Victor zarumienił się. Po raz pierwszy w życiu nie był już najpotężniejszym mężczyzną w sali.
„To nie będzie konieczne” — mruknął. „Przynieś zamówienie”.
Elena przechyliła głowę i odwróciła się w stronę kuchni. Jej kroki były spokojne jak zawsze, ale coś w jej wnętrzu się zmieniło.
Po kolacji napiwek pozostawiony na stole był duży. Zbyt duży. Nieudolna próba odzyskania kontroli.
Elena nie spojrzała na pieniądze. Zebrała je i schowała do kieszeni, tak jak robiła to każdego wieczoru.
Pod koniec programu Victor Aldea poprosił o rozmowę z menedżerem. Potem z Eleną.
„Jakie masz wykształcenie?” zapytał innym tonem.
„Ekonomia międzynarodowa. Magister stosunków biznesowych”.
„A pracujesz tu, bo…?”
„Bo życie nie pyta, czy jesteś gotowa”, odpowiedziała po prostu.
Tydzień później Elena odebrała telefon. Oferta pracy. Pensja ponad 15 000 lei miesięcznie. Biuro. Szacunek.
Odmówił.
Dwa miesiące później otworzył własną firmę konsultingową. Z dużymi klientami. Bardzo duże.
Victor Aldea, ironicznie, stał się jednym z nich.
I Elena nauczyła się prostej rzeczy:czasami najgroźniejszym mężczyzną w pomieszczeniu jest ten, którego wszyscy uważają za niewidzialnego.