Powietrze było pełne zapachu wiosennych lilii i perfum – łatwych, słodkich, lekko niepokojących. Marta siedziała na krawędzi łóżka, ściskając biały zszywkę motyla w dłoni. Jej sukienka – gładka jak pierwszy śnieg – był obok niej: wciąż się cofnął, wciąż z etykietą na niej. Ale jej spojrzenie nie było na lustrze, ani na fryzurze, ani na makijażu … ale na czarnym prostokącie, który świeci na stoliku nocnym. – Kiedy przychodzisz? Liczba minut …
Wiadomość pojawiła się ponownie – bez zapisanej nazwy, tylko liczba. – To byłby błąd … – Marta wyszeptała, ale jej głos był słaby, jako nieznajomy. Jego serce oszalało, jego policzki się rozjaśniły, a palce nadal biegały … dalej … i dalej … i przy każdym słowie wokół nich kolory stawały się coraz bardziej usunięte. Tęsknię za tobą. Nie mogę być tylko „drugim”. Dzisiaj … dzisiaj tracę jej życie? Zapukał do drzwi. – Marta? Wszystko w porządku? – Głos jej siostry, spokojny, ale trochę niespokojny. -Poczywam natychmiast …-odpowiedział mechanicznie, potem wstał. Z ciasnym telefonem wszedł do łazienki i puścił kran. Nikt nie chciał usłyszeć, jak płacze. A jednak … nie płakał. After a few minutes, he went out. Otworzył szafę, wziął sukienkę, ubrał ją sam, złapał włosy w motyle. Dał mu szminkę. Szukał sekundy w lustrze. Uśmiechnął się. Ale nie z tym samym uśmiechem panny młodej. Kiedy wszedł do pokoju ozdobionym świecami i białymi welonami, wszyscy odwrócili głowy. Panna młoda – Andrei – czekała na nią na końcu ołtarza, piękną, podekscytowaną, ale z niewielkim niepokojem. Czy świadomość? A może po prostu wyrzuty sumienia? Kapłan rozpoczął przemówienie. Muzica S-A Oprit. Cisza. – Zanim powiem „tak”, powiedziała Marta, wyraźnym głosem – mam na myśli coś. Przed wszystkimi. Nastąpiła ciężka cisza, a Andrei zaczął widocznie udaremnić. Ludzie wyglądali na ciekawych, niektórzy z uśmiechami na ustach – dziś rano … Widziałem wiadomość. Nie znam jego imienia. Nie znam jego imienia. Ale wiem, co to czuje. I wiem, że czuję, co czuję. Nie mogę się z tym zaczynać. Murmur przeszedł przez tłum.
-Po drugiej stronie … Chcę mu podziękować. Ponieważ moje oczy otworzyły się wcześniej, nie później. Ponieważ dzisiaj mam szansę wybrać siebie. Nie stracić się w kimś, kto mnie nie wybrał. A potem odwrócił tył ołtarza. Brak zbiegów. Nie dramatyczne. Ale godne, spokojne, z mierzonymi krokami. Kobieta, która nie uciekła, ale wyszła. Świadomy. Zaskakujące jest to, że nie słychać żadnych niegodziwych szeptów. Bez haudów. Tylko oklaski. Dyskretny, ale szczery. Potem coraz więcej. Jako uznanie odwagi. Godności. I łzy. Wiele. Zwłaszcza od kobiet. Jedna z nich-matka pana młodego, przyszedł za Marty i zabrał ją w ramiona. – Zasługujesz na więcej, droga dziewczyno. I znajdziesz to. W tym czasie musiał być początkiem życia na pół, Marta rozpoczęła coś jeszcze ważniejszego: życie z sobą.