Tomasz lekko pochylił się, zmoczył kolana w jilatowej trawie i wyciągnął rękę do drżącego ducha. Kotek, jakby pozbawiony jakiejkolwiek siły opozycji, został podniesiony bez dźwięku. Jego ciało było mokrej Lioness, jego kości odczuwali cienką skórę, a wielkie oczy, popiół, obserwował go z zmęczonym zmęczeniem. – z … co z tobą zrobić? -Tomasz mruknął, gdy go lekko go zacisnął, starając się go nie przestraszyć. Spacer zamienia się w pośpieszny marsz z powrotem do swojego mieszkania na szóstym piętrze. Drzwi uderzyły za nim, a męcząc spokój domu był po raz pierwszy przez coś żywego. Tomasz położył kociaka na ręczniku i zaczął go ostrożnie wytrzeć, powoli, jak bibelot. Po misce ciepłego mleka i współczulnego łóżka w kartonowym pudełku kociak zasnął niemal natychmiast. Tomasz spojrzał na zegar: 22:40. Projekt. Znowu usiadł w biurze. Jego palce prześlizgnęły się na klucze, ale coś się zmieniło. Jego umysł był wyraźniejszy. Do rana nie tylko ukończył blok interfejsu, ale go zoptymalizował. Lider projektu napisał o 7:10: „Znakomity, Tomasz. Nie wiem, jak ci się udało, ale jest idealny”.
Następne dni minęły w dziwnym tempie. Kotek, który poczynił swoje imię „piksel”-coraz lepiej. Zaczął kosić, zatrzymać i podążać za nim przez mieszkanie. Poranki Tomasza zaczęły się od laboratorium na policzku, a wieczory zakończyły się pikselem śpiącym na klawiaturze lub w ramionach. W zmysłach rutyna się zmieniła. Tomasz przestań zamawiać jedzenie każdego dnia. Zaczął gotować po prostu, ale zdrowy, ponieważ chciał zjeść coś ciepłego. W weekendy chodził na rynek. I na szczycie odkrył, że mu się podobało. Pewnego dnia, gdy szedł z Pixel w ramionach na cichej uliczce w parku, obok niego zatrzymała się kobieta z francuskim buldogiem. – Co za piękny kotek! Czy niedawno to dostałeś? „Znalazłem go w deszczową noc pod krzakiem” – uśmiechnął się. „A teraz wydaje się, że cię znalazł”, powiedziała – „Jestem Eleną”.
Nastąpiła długa, naturalna rozmowa. Nie zerwał się bez zmiany numerów telefonów. I tydzień później spotkali się ponownie, tym razem bez zwierząt, w małej i zalotnej kawiarni. Czas minął. Pixel się rozwinął, a także związek między Tomaszem a Eleną. Jego życie, niegdyś szare i zorganizowane zgodnie z terminami i kodem, było wypełnione kolorem. Zaczął mniej pracować, odmawiać toksycznych projektów i przyjmuje tylko to, co przyniosło mu radość. Pewnego wieczoru, gdy stał z Eleną na kanapie, piksel skręcił między nimi, a Tomasz spojrzał na okno, gdzie cichy deszcz był lekko kapie. – Czy zdajesz sobie sprawę? – Powiedział powoli. -I jeśli nie wyszedłem, jeśli go tam zostawiłem …
Elena potrząsnęła ręką. -Może to też byśmy się nie spotkali. Czasami najmniejsze życie nas ratuje, a nie na odwrót. Pixel zamrugał leniwy, a następnie zakopał nos w poduszce kanapy, całkowicie pogodził się ze światem. A Tomasz, po raz pierwszy od wielu lat, poczuł, że naprawdę żyje.