Połączenie kończy się i po kilku sekundach otrzymuję wiadomość: „Wkrótce będę w domu. Musimy porozmawiać”.
Elena wspina się do sypialni i szybko sprawdza motywy Marii. – Sweeto, już jest późno. To jest przed snem. – Ale tato? -Zaskoczyła córkę śpiącą, wsuwając się pod koc. – Tata się spóźnia. Powiem mu, że czekałeś na niego. Po pocałowaniu córki Elena poszła do kuchni. W korytarzu był dźwięk klucza skręconego w drzwiach. Siedziała przy stole i patrzyła na schłodzony obiad. Mihai wchodzi niepewnie, jak w obcym mieszkaniu. Zapach drogich perfum, nie ten, który dała jej z okazji rocznicy. – Elena … – Zaczął, ale przerwała go. – Ile on ma lat? – Jej głos brzmiał zaskakująco spokojnie. Mihai pozostał w drzwiach: drzwi:
– Co? – Twój asystent. Ile on ma lat?
Mihai wydawał się zaskoczony przez chwilę, a potem usiadł na krześle przed nią. Jego nienaganne ubrania, drogi kostium, który Elena kupił w swoje urodziny, wydawał się teraz fałszywym kostiumem na głupiego aktora. „Dwadzieścia lat” -powiedział w końcu. Ale to nie to, co myślisz …
Elena uśmiechnęła się gorzko. – Czy nie jest to, co myślę? Więc co to jest, Mihai? Wyjaśnij mnie. Czego nie rozumiem z faktu, że mój mąż śmieje się i flirtuje z kobietą piętnastu lat młodszej ode mnie? Pchnął talerz zimnym jedzeniem i potarł twarz dłońmi. – Nie chciałem, żeby tak się stało, wiesz? Na początku był tylko utalentowanym, ambitnym kolegą. To sprawiło, że poczułem się … znowu młody. – I sprawiłem, że poczułeś się stary? – zapytała Elena, zaskoczyła, jak spokojnie pozostał jej głos, chociaż w środku poczuła wszystko, co upadła. Mihai spojrzał na nią. – Nie ty. Nasze życie. Rutyna. Identyczne dni, jeden po drugim. Zawsze zmęczasz się po trasie, utknąłem w pracy, która już mnie nie zadowoliła. A potem pojawił się ten nowy projekt i Alexandra …
„Alexandra” – Elena powtórzyła tę nazwę jako coś toksycznego. Ma ładną nazwę. – Słuchaj – zaczął Mihai, ale Elena podniosła rękę, by go zatrzymać. – Nie. Słuchasz. Widziałem znaki. Zignorowałem je, ponieważ chciałem wierzyć, że mężczyzna, którego poświęciłem piętnaście lat w moim życiu, nie mógł mnie zdradzić. Ale dzisiaj, kiedy zapomniałem zamknąć telefon …
Mihai Păli widzialny. – Słyszałeś …
– Tak. A potem rozmawiałem z twoją matką. Wygląda na to, że wszyscy wiedzieli, z wyjątkiem mnie. Jak długo, Mihai? Od kiedy to trwa? Ugrywa wargę, unikając kontaktu wzrokowego. – Trzy miesiące. Ale to po prostu …
„Jeśli odważysz się powiedzieć, że to po prostu fizycznie, przysięgam, że wrzucę w ciebie ten talerz” – powiedziała Elena, czując, że coś się w nim pęka. Nie masz nawet szacunku, by powiedzieć mi prawdę do końca. Wstał ze stołu i skierował się do okna. Poza deszczem zamieniła się w brutalną burzę, podobnie jak burza w jej duszy. „Maria czekała na ciebie dziś wieczorem” – powiedziała powoli. Chciał opowiedzieć o treningu, o konkurencji, w której chcesz wziąć udział. Obiecałem mu, że tam będziesz. „I tak będzie” – powiedział niezwłocznie Mihai. Żadne z tych zmian kocham moją córkę. Elena odwróciła się nagle, jej oczy błyszczały bólem i gniewem. – Ale to zmienia fakt, że cię kocham, Mihai. A przynajmniej mężczyzna, o którym myślałem, że jesteś. Między nimi była ciężka cisza. W ciszy domu niegodziwość zegara wydawała się silniejsza niż kiedykolwiek, jako metronom, który mierzył ostatnie chwile ich małżeństwa. – Co chcesz, żebym zrobił? W końcu zapytał głosem odległym szeptem. Elena inspiruje głęboko. – Chcę, żebyś wyszedł. Nie dziś wieczorem – nie chcę, żeby Maria się obudziła i cię znalazła. Ale jutro, po tym, jak idzie do szkoły. Chcę zrobić twój bagaż i poruszać się … gdziekolwiek chcesz. Z Alexandrą, u twojej matki, mnie to nie obchodzi. – A co powiemy Marii? – Powiemy mu, że potrzebujesz przerwy, że masz dużo pracy i będziesz żył tymczasowo bliżej biura. Powiemy jej, że oboje ją kochamy i że nic z tego nie jest jej winą. Mihai powoli kiwnął głową, akceptując. – Jak długo? zapytał. – Jak długo? – Jak długo chcesz, żebym poszedł? Czy to … ostateczne? Elena spojrzała na rodzinne zdjęcie na lodówce, od od tego czasu autentyczne uśmiechy, na opalone i szczęśliwe twarze. – Nie wiem, Mihai. Szczerze mówiąc, w tej chwili nie wiem, czy kiedykolwiek będę w stanie ci wybaczyć, czy znowu zaufać. Ale wiem na pewno, że teraz potrzebuję przestrzeni, czasu, aby myśleć, oddychać, wrócić. A Maria potrzebuje stabilności. Poszła do hali, co jest znakiem, że dyskusja zakończyła się dla niej. – Będę dziś spać w pokoju gościnnym. Możesz skorzystać z naszej sypialni … Mihai pozostał przy stole, patrząc na talerz z nietkniętym jedzeniem, idealnym symbolem związku, który właśnie zniszczył. Dwa miesiące później Elena siedziała na ławce w parku, gdzie Maria trenowała gimnastykę. Air of Spring pogłaskało mu twarz, przynosząc świeży zapach trawy i kwiatów. Obok niej jej przyjaciółka i prawnik, Ioana, wyciągnęli jej plik. „Są to ostateczne dokumenty rozwodu” – powiedziała Ioana. Wszystko, co musisz zrobić, to podpisać, a ja je prześlę. Elena wzięła plik, ale go nie otworzyła. – Jak to robi Maria? – zapytała Ioana, patrząc na obszar treningowy, w którym mała dziewczynka wykonała serię pełen wdzięku ruchy. – Właściwie zaskakująco dobre. Mihai jest bardzo obecny, zabiera ją w każdy weekend, przychodzi na wszystkie jej koncerty. Myślę, że jest to teraz bardziej ostrożne niż ojciec niż wtedy, gdy mieszkał z nami. Ioana uśmiechnęła się lekko. – A ty? Jak to robisz? Elena milczała przez chwilę, po ewolucji swojej córki. – Są dobre i złe dni. Niektóre poranki, kiedy się budzę i wszystko wygląda jak koszmar. Innym razem czuję dziwną wolność. Po okrążeniach zacząłem wychodzić z moimi kolegami, wznowiłem kursy malarskie, które upuściłem, kiedy urodziła się Maria. – i Mihai? -Widziałem go kilka razy, kiedy przychodzi, by wziąć Marię. Wygląda … inaczej. Słabsze, poważniejsze. Nie nosi już tych perfum. – Czy on próbował z tobą porozmawiać? O pojednaniu? Elena otworzyła plik i spojrzała na dokumenty, ich oficjalnie wydrukowane nazwiska, deklarując koniec rozdziału ich życia. – Tak. Parokrotnie. Mówi, że zakończył związek z Aleksandrą, że to był błąd, że chce mnie z powrotem i Marię. – Co myślisz? Elena spojrzała na swoją córkę, która właśnie wykonała idealną piruette. W ostatnich tygodniach uśmiech Marii powrócił, autentyczny uśmiech, nie zmuszony, jak w okresie natychmiast po odejściu Mihai. – Myślę, że mam z nim piętnaście lat wspomnień, jedne z najpiękniejszych chwil w moim życiu. Myślę, że jest ojcem mojej córki i zawsze będzie częścią naszego życia w taki czy inny sposób. Wziął długopis i podpisał dokumenty, a następnie zamknął plik i podał go Ioanie. -Ale nadal uważam, że zasługuję na więcej niż człowiek, który mnie zdradził. Maria zasługuje na coś więcej niż zobaczenie, jak jej matka akceptuje drugą opcję dla kogoś. Ioana zacisnęła plik i krótko przytuliła jej przyjaciółkę. – Jesteś silniejszy niż myślałem, Elena. „Nie jestem tego pewien”, uśmiechnęła się smutno. Ale staram się być silny dla Marii. I dla mnie. Gdy Ioana wyszła, Elena stała na ławce, patrząc na to, jak Maria zakończyła trening i pobiegła w jej stronę, z światłem radości. W tym momencie Elena zrozumiała, że chociaż droga wcześniej będzie pełna wyzwań, ona i jej córka będą w porządku. Czasami koniec historii to dopiero początek nowego, być może jeszcze piękniejszego. – Mamusia, widziałeś? Udało mi się idealne piruette! krzyknęła Maria, rzucając się w jej ramiona. – Widziałem, kochanie. Byłeś świetny. Maria spojrzała na nią jasnymi oczami:
-Czy myślisz, że pewnego dnia będę mógł uczestniczyć w igrzyskach olimpijskich? Elena trzymała ją w ramionach, po raz pierwszy od wielu tygodni autentyczny uśmiech na własnej twarzy. – Myślę, że możesz zrobić wszystko, co zaproponujesz. Możemy oboje. Jeśli podobała Ci się ta historia, nie zapomnij rozpowszechniać jej ze znajomymi! Razem możemy kontynuować emocje i inspirację.